Ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik 50km moet wandelen in de maand januari. Ik zit vandaag op 25. Mijn vader en ik hebben afgesproken om vandaag een dagje naar Rotterdam te gaan. Hij vraagt wat ik graag wil doen, maar eigenlijk wil hij graag zijn eigen plan trekken. Dus dat doen we. Hij wilde graag naar de floating farm, maar die blijkt in Schiedam te liggen en op woensdag gesloten te zijn. Hij stelt voor om met de trein naar Rotterdam Zuid te gaan, me daar het station te laten zien en vervolgens terug te keren naar station Blaak. Niets is minder waar. De treinen naar Dordrecht liggen bijna allemaal stil wegens een defect aan het spoor. Helaas. Ik zeg dat ik voor 1 februari nog 25km te moeten lopen. We gaan lopen. Eerst gaan we het stadhuis in. We mogen van de suppoost alleen beneden en in de tuin kijken . Het voelt een beetje gek om een stadhuis binnen te lopen zonder dat je je paspoort moet verlengen of iets anders moet regelen. “Het is een overheidsgebouw, dus van ons allemaal”, sprak mijn vader. Maar het is een schitterend gebouw. Een schoonmaker poetst het koper van de relingen en ik zie de tekst op het plafond navigare necesse est (Varen is noodzakelijk).
“Rotterdam is de stad van de opgestroopte mouwen”, zegt mijn vader terwijl hij naar een stenen reliëf in de muur kijkt (niemand met opgestroopte mouwen te zien… )
We lopen verder naar het WTC. Weer een gebouw waar ik zonder mijn vader niet zomaar naar binnen was gelopen. Een prachtig groots gebouw (gratis toiletten). Die wijze man zegt dat je in het WTC kantoortjes kan huren, dus dat je er als buitenstaander ook gewoon naar binnen mag lopen. We nemen de lift naar de bovenste verdieping, waar we in een bouwkeet terecht komen, mijn vader verwachtte een restaurant. We kunnen, zonder gestoord te worden (en zonder te dure koffie te drinken), over de hele lengte en breedte van het gebouw lopen. “Die rivier is de maas…” Mijn vader wijst van alles aan; de Laurenskerk, de Markthal en de kubuswoningen. Na een beetje draaierig te zijn geworden (het is op de 23everdieping), gaan we weer naar beneden. We lopen de kerk in, waar op dit moment de World Press Photo expositie wordt gehouden.
We vervolgen naar het volgende gebouw dat ik voorbij was gelopen zonder mijn vader: de bibliotheek. “Als ik een roltrap zie, moet ik hem nemen”, zegt mijn vader. Ik beloof hem eraan te houden. We lopen helemaal naar boven. Fascinerend gebouw, maar met een minder mooi uitzicht op de stad dan het WTC. We lopen als laatste stop voor de lunch naar station Blaak waar mijn vader aan meegewerkt heeft. Hij zal me de plaquette laten zien, waarop staat dat er een prijs is gewonnen met dit station. Als mijn vader mij plaquettes wil laten zien ben ik niet gelijk enthousiast. Als kind heeft hij me verteld dat er een plaquette op Newtonstraat 67, Amsterdam hangt, omdat hij daar is geboren. Toen we gingen kijken, bleek hij er niet te hangen. Ik heb daar nog een zak snoep mee gewonnen, omdat ik had gewed dat er geen plaquette hing. Stiekem hoopte ik natuurlijk dat er voor zo’n belangrijke vader wel zo’n ding hing. De plaquette op station Blaak bleek er te hangen. Ze hebben er de betonprijs van 1995 mee verdiend, de trein rijdt ondergronds, maar ook de metro die er in een ondergrondse brug overheen kruist.
De Markthal ruikt naar oud vet, en we zoeken een tentje op waar het niet zo ruikt. De Volkslust, “het bakhuys uit Antwerpen” heeft een all day breakfast waar ik erg van heb genoten. We vervolgen onze weg naar het Museumkwartier waar we genieten van de expositie van Thierry Mugler in de Kunsthal. Helaas is het Boymans gesloten. We sluiten de dag af met een welverdiend drankje en voor de spits zitten we weer in de trein terug naar huis. Mooie dag! Maar ik heb slechts 8.9km gelopen.
Astrid Joanna 