gelukkigerwijspad – Astrid Joanna

Gelukkigerwijspad: Amerongen – Rhenen

Afgelopen zondag liep ik samen met Esmay 13km van Amerongen naar Rhenen. Het lastige met een A-B route is dat je naar punt B moet rijden, dan weer terug naar A met de ene auto en dan lopen naar B, daar de auto weer pakken en dan weer terug rijden naar A, om daar met een dikke knuffel weer afscheid te nemen van elkaar.

Het idee van het gelukkigerwijspad is dat er momenten van bezinning zijn, momenten van rust en overdenkingen. Daar is het niet helemaal van gekomen. Esmay en ik kennen elkaar van de opleiding manuele therapie en zien elkaar zo ongeveer 1x per jaar. Daar moet dus veel worden bijgekletst. Wel over diepe onderwerpen zoals Jezus (want die leeft in Amerongen) maar ook relatie, diepgang en vriendschap. We zijn alleen niet zo heel veel momenten stil geweest.

De omgeving wat prachtig en we sloten af bij Moeke in Rhenen, waar het water zeer hoog stond en het pontje niet voer. Het pontje gaat blijkbaar alleen in de zomer. Ik hou van boten, dus ik denk dat ik de volgende etappe pas weer ga doen als het pontje ook gaat. Word vervolgd dus.

Gelukkigerwijspad Doorn – Amerongen

Sinds vorig jaar juni loop ik het gelukkigerwijspad. Een pelgrimsroute die begint en eindigt in Amersfoort en die door de provincie Utrecht slingert.

Vandaag vertrokken buurvrouw Rosalie en ik richting Doorn, waar ik in augustus geëindigd ben. Het gelukkigwijspad is naast een mooie wandelroute ook een pad waarin je stil mag staan bij de dingen die je doet in je leven. Dat geldt voor mij in ieder geval. We bespraken geldzaken, dromen, mediteren, Ayurveda, werk, duizenddagenproject, tradities, ouders, opgroeien, geloof en alles wat er nog tussendoor kwam aan vogels, mei-kevers en lelijke eendjes.

De uilentoren incl. vreemde vogel bovenop

Gelukkigerwijspad: Maarn – Doorn

Voor de zomervakantie ben ik begonnen met het Gelukkigerwijspad. Het is een pelgrimsroute in de provincie Utrecht. Je kunt het pad zelf invullen zoals je wilt. Je kunt stempels verzamelen en als je mij een beetje kent, weet je hoe gelukkig ik word van stempels (medailles doen het ook heel goed). Het moet een inspirerende route zijn, waar je geluk voor jezelf én anderen vergroot door te delen en te ontvangen. Bij mij is het dat ik me niet laat afleiden door sociale media, en dat ik echt bezig ben met de natuur. Je mag de route in een keer afleggen door onderweg te kamperen of bij mensen te logeren (Vrienden op de fiets), of je kunt hem in delen opsplitsen. Het boekje heeft een indeling gemaakt van etappes tussen de 20-30km.

In het pakket dat je van de website opgestuurd krijgt, zitten allemaal hebbedingetjes; een geluksmunt die je door kunt geven aan iemand van wie je vindt dat er nu wel wat geluk kan gebruiken. Een aantal kaarten die je onderweg kunt sturen, een vuilniszakje voor zwerfafval en een boekje met de route natuurlijk. De route is niet uitgezet met bordjes.

Ik ben begonnen in Amersfoort en toen ben ik bij het eerste beste koffietentje gaan zitten. Het Lokaal. Ik kreeg mijn eerste stempel en een geluktsmomentje (een kaart waar iets opstaat waar je over na kunt denken) Er was een tentoonstelling op het plein voor het lokaal van phingthing, wat geheel in de gedachte is van de wandeling. Het hele plein stond vol met gipsen beeldjes van ongeveer 1kg. Ik heb er eentje voor Paul meegenomen, dus ik had geen zin om daar 23km mee te slepen. Ik heb dan ook maar 9km gelopen. Het was een heerlijke dag waar ik omzwervingen heb gemaakt, ik in mijn bulletjournal heb geschreven, ik naar mensen heb geglimlacht, en een oud vrouwtje (93) op weg heb geholpen naar haar tehuis.

De volgende etappe begon in Leusden en heb ik deels met mijn collega Marion gelopen. Ze had koffie en lekkere broodjes meegenomen en het was weer een heerlijke dag. We hebben de beslommeringen van het leven als stiefmoeder besproken. Ze draaide na een uur weer om en zo kon ik nog even nadenken waar we het over hebben gehad. Ik liep tot station Maarn (dit is nog steeds niet de hele eerste etappe) maar na een heleboel ruiterpaden met mul zand was ik wel klaar in Maarn.

Vandaag heb ik dus vanaf station Maarn. Ik zou eigenlijk met Mike lopen, maar die heeft een blaar, dus deze (prachtige) dag is voor mij alleen. Bij Maarn duik je de bossen in, en loop je naar Doorn, een andere collega woont in Doorn, maar had helaas geen tijd voor een tussenstop van mij. Ik heb vandaag weer kastanjes verzameld (ik kon het niet laten) en ook ben ik op zoek gegaan naar eekhoorntjesbrood, maar ik heb kastanjeboleten gevonden. Thuis hebben we nog even gekeken of we hier echt niet dood aan gaan als we deze zometeen gaan bereiden tot een paddenstoelenpasta (daarover later meer…. hoop ik)