We vroegen onze host of ze Kosovaars is, maar dat bleek een ingewikkelde vraag en hadden we ons beter ingelezen, was de vraag wellicht onnodig geweest. In Kosovo is meer dan 90% Albanees en woonachtig in Kosovo. Er wordt hier dan ook Albanees sproken. Falimenderit komt dus ook hier nog van pas.
We hebben hier goddelijk geslapen: een groot bed en een dekbed. De laatste dagen hebben we alleen een laken en deken gehad, waarbij als je je omdraaide je met je blote vel tegen die deken aankwam, en het laken losmaakte aan de achterkant, en de ander van de deken en laken ontdeed. Hier dus een echt dekbed. Een grote, zodat Paul zich kan inrollen en ik ook en we elkaar niet lastigvallen. Ook kregen we zomaar een uur extra vannacht.
Gisteren werden we nog even opgeschrikt door een schorpioenen. Het bleek een zwarte Europese schorpioen te zijn, die niet meer doet dan een steek van een bij.
Vandaag moesten we even ons hoofd leeglopen, en we liepen vanaf ons kasteeltje de bergen in over paden waar Google maps nog nooit van gehoord heeft, laat staan een andere wandelapp die we op onze telefoon hebben. We lopen over modderige koeienpaadjes en kriskras door het bos. We zien een man op een ezel en hopen dat we de weg die wel op Google staat weer vinden. Anderhalf uur later zitten we lekker in het zonnetje op ons balkon te genieten van ons avontuur.
We komen nog een meneer tegen en we vragen wat hij doet. Wij begrijpen hem niet, en hij ons niet, maar we krijgen een appel van hem en hij lacht zeer vriendelijk. Of we nog meer willen. Nee dank je, faliminderet.
We genieten van een potje Wingspan op onze telefoon, tegen elkaar, en daarna van onze laatste middag van de vakantie. Dit hadden we wel nodig na alle drukte van deze week. Maar wat een fijne mensen hebben we ontmoet en wat is dit een mooie omgeving!
Astrid Joanna 