Categorie: Macedonië

Na de belevenissen van gisterenavond zouden we maar een korte wandeling doen vandaag. Onze host vertelde dat het Nationaal park Galičica een mooi begin voor een wandeling zou zijn. Na een rustige start van de dag met koffie en een boekje gaan we op pad. Bij de ingang van het park vragen wat de mooiste wandeling is. Diegene naar Magaro Peak. Dat is wel 2u heen en 2u terug. We hebben genoeg eten en drinken mee, dus we doen het gewoon. Het is prachtig. We lopen 7,5km met 800 hoogtemeters.

Daarna stoppen we in het eerste dorpje (Trpejca/Трпејца) en hebben we diner met een uitzicht bij Restaurant & Terrace UNO. We proberen al ons geld op te maken in lokale supermarktjes want morgen gaan we naar Albanië. Geen spannende zaken gevonden vandaag helaas. Morgen in Albanië nieuwe kansen!

We zijn uitgenodigd bij onze host om zijn verlovingsfeest te vieren. Natuurlijk gaan we erheen! Er is geen bel, dus we lopen naar binnen, een vrolijk en enthousiast meisje probeert ons in het Engels te helpen. My uncle, in love, party, come, come en we volgen haar naar de volgende kamer. Een lange tafel met wel 30 mensen eraan. Wij worden naar de open haard geleid en mensen worden uit hun stoel gebonjourd om ons te laten zitten. Vrij ongemakkelijk nemen er plaats. Moeder komt langs met een doos bonbons en vraagt: “Wat willen jullie drinken?” “cola?!? We have whiskey and wine and beer. Geef mij maar eerst een cola, daarna alcohol. Hij lijkt tevreden. Paul neemt een biertje. Een grote plank vol met kaas, vlees, olijven, brood, dadel en chocolade hapjes verschijnt en we zorgen dat we steeds kauwen of een slokje nemen, want anders komen ze langs en zeggen ze: “Eat, eat”. Paul is nog niet halverwege zijn biertje als er weer een nieuwe voor hem klaarstaat. Mijn cola ruil ik voor een glas wijn (enorm) en leun achterover en geniet van het tafereeltje. Slave’s moeder danst, drinkt en rookt er op los. We nemen een soort hoestdrankje van haar aan. Dat is goed voor je buik zegt ze. Het smaakt naar munt en alcohol, we besluiten het niet helemaal op te drinken, om vervolgglaasjes tot t minimum te beperken.

We praten met de zwanger van Slave. Hij gaat er voor zorgen dat we een potje jam en een pot Ajvar van zijn schoonmoeder krijgen. Eigenlijk spreekt alleen Slave heel goed Engels, voor de rest is het ook veel handen- en voetenwerk. Ik word met 3 andere dames door moeder aan de hand meegenomen om een soort line dancing te doen langs de tafel. Helaas is er geen bewijs van. We krijgen applaus.

Even later is de sliert langer en moet ook Paul er aan geloven. Ook hier zijn helaas geen foto’s van. De moeder is erg in haar nopjes en danst uiteindelijk ook op de tafel. Met een bijna leeg glas wilden we gaan, maar moeder rukt weer aan met de fles wijn en een nieuwe halve liter voor Paul. Het is mooi geweest, en tegen onze principes in laten we een bijna vol glas bier en wijn staan. We zijn goed verzorgd en moe. Dit was een fantastische avond!

Vandaag beginnen we onze dag vroeg. Paul nog eerder want hij wil een rondje rennen. We ontbijten in Skopje bij Joy Café and bakery, waar we heerlijke koffie en broodjes hebben gedronken en gegeten. We vervolgen onze weg om bij Relax rent a car een auto te huren. Tot nu toe alles relaxed 😎. Hun kantoor zit op de tweede verdieping. Wij hebben gezocht op de eerste verdieping en op de tweede verdieping, maar we vonden ze uiteindelijk op de derde verdieping (overal op hun borden stond ook second floor)

We rijden Skopje met gemak uit, het is geen chaos zoals we vrijdag wel hadden ervaren, maar het is natuurlijk ook zondagochtend 10.15. We rijden een Peugeot 301 (denk ik, hij is wit in ieder geval) en hij rijdt als een zonnetje.

We nemen een omweg richting Ohrid, omdat de weg door het Mavrovo NP er heel mooi uitziet. Alles kleurt rood, oranje, geel, bruin en groen, heel herfstig allemaal.

We wandelen een klein stukje naar een kruis en we eten daar onze lunch op. We worden vergezeld door een stel uit Skopje, we krijgen haar kaartje van haar zeer luxe apartment aldaar. Ze hebben een hondje en tillen die a la Simba boven de afgrond.

Een paar leukigheden onderweg:

– Paul dacht blauwe varkentjes te zien, maar het waren een soort bouten van een brug 🙂

– Road wide 5m

– Mensen gaan midden op de weg staan om kastanjes te verkopen. Ook zagen we meerdere stalletjes met druiven langs de snelweg.

– We bezoeken een klooster van Johannes de doper, en we moeten als enige toegang betalen. Ik denk omdat we geen kruisje hebben geslagen bij het over de drempel stappen, maar Paul denkt dat hij er teveel als een toerist uitzag. We nemen wat van het heilige water mee, en twijfelen of we een mok moeten kopen.

Onze reis gaat verder richting Ohrid en we pikken twee lifters op 20min voor Ohrid. Ze kijken heel verbaasd als we stoppen, maar niet door ons, maar omdat er ook een politieauto achter ons stopt. Ze moesten zich legitimeren, en wij niet. We nemen Fahd en Matilda mee. Fahd is een Indier uit Dubai, en Matilda kwam uit Denemarken. We parkeren net buiten het oude centrum van Ohrid. Op de parkeerplaats nemen we afscheid, maar niet voordat we hun Albanees geld hebben geruild voor euro’s. Wij gaan toch daar nog naar toe. We lopen het oude centrum in en doen de board walk richting een van de vele kerken van Ohrid (ze hebben er 365)

We lopen door het toeristische centrum, maar al snel strijken we neer op een terrasje. We hebben uitzicht op een supermarkt en we gaan voordat we naar onze Airbnb (https://abnb.me/3ez3dI1Lmub) er nog even naar binnen. Het is onze favoriete bezigheid, supermarkt-souvenir-shoppen.

Onze Airbnb is fantastisch! Precies zoals het plaatje! We drinken een Rakija met de host, Slave die gisteren verloofd is en vandaag een feest geeft. We zijn uitgenodigd!

Slave heeft ons een restaurant aangeraden: Dva Bisera. Als we aankomen is er geen plek, maar er blijkt toch plek te zijn, als we wat aandringen. Ik bestel een meze, “die hebben we helaas niet”. Ehm, ik ben vegetariër, heb je wat anders? “Oké, je krijgt de meze.” Het smaakte fantastisch, als hoofdgerecht een risotto met heel veel groenten.