Nederland – Pagina 2 – Astrid Joanna

Deventer – Hidden gems – Hotspots

Wegens omstandigheden ben ik dit weekend alleen in ons vakantiehuis in Lemele. Gisterenavond heerlijk voor de open haard zitten opzoeken wat er allemaal voor moois te doen is in Deventer, waar ik het beste kan parkeren, en wat de leukste winkeltjes zijn.

Bij Saxion kun je parkeren in het weekend, en ook gratis, maar toen ik om 11 uur aankwam werd ik daar door een verkeersregelaar weggestuurd. Ik mocht daar niet meer parkeren, vol. Ietsje verder onder het viaduct is het ook maar 5 minuten lopen voordat je de stadsmuren van Deventer binnenloopt en deze mooi geschilderde huizen ziet.

Waarschijnlijk het meest gefotografeerde huis van Deventer

Op staat wordt de waar goed te koop aangeboden

In Deventer heb je een gedeelte waar de grote ketens zitten, maar die kun je prima overslaan. Er zijn zo veel schattige boetiekjes en kleine winkeltjes waar hippe spullen verkocht worden.

Alternote: mijn absolute nummer 1. Je kunt er kaarten kopen in alle soorten en maten, 99ct per stuk en de 10e is gratis. Maar je kunt er niet alleen kaartjes kopen, ook boekjes, en washi tape, en mooie pennen en en en… Ik was er nu samen met wel 25 anderen. Later toen ze weg waren vroeg ik of het een groep was. De dame vertelde dat ze een groep postcrossers waren. Dat heb ik ook nog een tijd gedaan. Het idee is dat je mensen kaartjes stuurt die je niet kent, en dat je ook weer van hele andere mensen kaarten terugkrijgt. Van over de hele wereld krijg je dan post. Je kan in je beschrijving dan ook nog iets schrijven wat je wil dat ze schrijven, of wat voor kaartje je krijgt. Ik wilde toen graag zwart-wit-kaarten en dat ze me vertelden wat in hun land het beste was om te bezoeken. Maar in de helft van de gevallen was het een willekeurig verhaaltje en kaartje. Toen bedacht ik me, ik ga mijn bekenden gewoon vaker kaartjes sturen, dan krijg ik vast ook kaartjes terug. Vandaar dat ik er een doel van heb gemaakt op mijn duizenddagenproject.
Deventerkoekwinkel: Vandaag heb ik ook deventer koek gekocht. Ik ben benieuwd of ik gewoon veel te veel geld heb uitgegeven aan een ontbijtkoek, of dat het ook echt bijzonder smaakt. Maar het winkeltje is bijzonder kneuterig, en een blik waardig
De drie ridders: Ook zo’n heerlijk delicatessenwinkeltje.
In De Oude Mosterdfabriek zitten allemaal kleine winkeltjes die zelfgemaakte spulletjes verkopen, kaarsen, kleding, delicatessen, houtplanken enz. De ene mooier dan de ander 😉
Verder moet je de rest van de Walstraat niet overslaan. De Kleine en de Grote Overstraat zijn ook aan te raden om door te struinen!

Helaas mocht ik bovenstaand hofje niet doorlopen, wat ik ook wel begrijp als bewoner (ietsje minder als toerist). Ik was wel nieuwsgierig en ik heb even om het hoekje gegluurd en ook al ben je 20 sec van het winkelgedruis weg, kom je in terecht in een soort stiltezone. Heerlijk!

In mijn doelenlijst staat ook dat ik 50 musea moet bezoeken (met de museumkaart) en ik loop een beetje achter op schema. In Deventer kon ik kiezen uit:

Museum de Waag – Hier ben ik al een keer eerder geweest, en het pand is geweldig en de vorige tentoonstelling was de moeite waard. Het is een klein museum met 3 zalen. Deze keer vond ik de expositie niet de moeite waard, maar
Het Speelgoedmuseum – vandaag sla ik deze over, maar hier worden allemaal poppenhuizen laten zien, en voor kinderen is het leuk, maar zeker de moeite waard als je een museumkaart hebt
Museum Geert Groote Huis – De reviews op google liegen er niet om. “Als je geen museumkaart hebt is het zonde van je geld”. Degene die me hielp zorgde er voor dat ik bijna niet weg durfde te gaan. Geert Groote was een belangrijke man in de geschiedenis van Deventer, hij was de oprichter van de Moderne Devotie, een interpretatie van de bijbel. Daar heb ik een film over gekeken van 15min en was best interessant, maar daarna had ik geen zin meer in de rest van het museum. Toen ik met mijn jas aan bij de deur stond zei de vrouw dat er beneden ook nog een zaaltje was met een tentoonstelling over de pandemie. Ik had bijna mijn jas weer uitgedaan, omdat ze zo streng keek. We zeiden tegelijk: “U heeft haast” “Ik heb mijn portie museum voor vandaag gehad, bedankt”

Schilderij van de Waag in Museum de Waag

Kustpad 2 – etappe 8 Heemskerk – Egmond aan Zee

Laura en ik zijn ooit begonnen aan het Kustpad. Voor blog-tijdperk. Nu bedenk ik me of ik alle etappes nog in blogvorm ga schrijven (ehh nee). We hebben al van Sluis naar Rockanje gelopen (Kustpad 1) en we moeten daar nog een stuk van. We hebben ook vanaf Hoek van Holland al Kustpad 2 gelopen. Vanmorgen zijn we weer verdergegaan waar we de vorige x zijn geëindigd. (Best logisch) Heemskerk was het eindpunt omdat we vorige x in de bloedhitte hebben gelopen en toen niet meer verder wilden. Vandaag was het een perfecte wandeldag . Laura en ik hebben al lang niet meer gewandeld en er is een hoop gebeurd in de tussentijd, dus we hebben eigenlijk weinig van de omgeving opgemerkt. Waar vorige keren nog wel eens om de 20m werd gezegd dat het zo mooi is, of dat het gras een bijzondere kleur groen was, hebben we nu voornamelijk gemijmerd over het leven en alle hobbels die we op dit moment nemen en ook de fijne afdalingen die we nemen van die hobbels 🙂

Pauzeplek met de Aziatische roodkopeend (volgens Laura)

Dit hebben we tot nu toe al van het Kustpad gelopen!

Rotterdam: 29 januari 2020

Ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik 50km moet wandelen in de maand januari. Ik zit vandaag op 25. Mijn vader en ik hebben afgesproken om vandaag een dagje naar Rotterdam te gaan. Hij vraagt wat ik graag wil doen, maar eigenlijk wil hij graag zijn eigen plan trekken. Dus dat doen we. Hij wilde graag naar de floating farm, maar die blijkt in Schiedam te liggen en op woensdag gesloten te zijn. Hij stelt voor om met de trein naar Rotterdam Zuid te gaan, me daar het station te laten zien en vervolgens terug te keren naar station Blaak. Niets is minder waar. De treinen naar Dordrecht liggen bijna allemaal stil wegens een defect aan het spoor. Helaas. Ik zeg dat ik voor 1 februari nog 25km te moeten lopen. We gaan lopen. Eerst gaan we het stadhuis in. We mogen van de suppoost alleen beneden en in de tuin kijken . Het voelt een beetje gek om een stadhuis binnen te lopen zonder dat je je paspoort moet verlengen of iets anders moet regelen. “Het is een overheidsgebouw, dus van ons allemaal”, sprak mijn vader. Maar het is een schitterend gebouw. Een schoonmaker poetst het koper van de relingen en ik zie de tekst op het plafond navigare necesse est (Varen is noodzakelijk).

“Rotterdam is de stad van de opgestroopte mouwen”, zegt mijn vader terwijl hij naar een stenen reliëf in de muur kijkt (niemand met opgestroopte mouwen te zien… )

We lopen verder naar het WTC. Weer een gebouw waar ik zonder mijn vader niet zomaar naar binnen was gelopen. Een prachtig groots gebouw (gratis toiletten). Die wijze man zegt dat je in het WTC kantoortjes kan huren, dus dat je er als buitenstaander ook gewoon naar binnen mag lopen. We nemen de lift naar de bovenste verdieping, waar we in een bouwkeet terecht komen, mijn vader verwachtte een restaurant. We kunnen, zonder gestoord te worden (en zonder te dure koffie te drinken), over de hele lengte en breedte van het gebouw lopen. “Die rivier is de maas…” Mijn vader wijst van alles aan; de Laurenskerk, de Markthal en de kubuswoningen. Na een beetje draaierig te zijn geworden (het is op de 23^everdieping), gaan we weer naar beneden. We lopen de kerk in, waar op dit moment de World Press Photo expositie wordt gehouden.

We vervolgen naar het volgende gebouw dat ik voorbij was gelopen zonder mijn vader: de bibliotheek. “Als ik een roltrap zie, moet ik hem nemen”, zegt mijn vader. Ik beloof hem eraan te houden. We lopen helemaal naar boven. Fascinerend gebouw, maar met een minder mooi uitzicht op de stad dan het WTC. We lopen als laatste stop voor de lunch naar station Blaak waar mijn vader aan meegewerkt heeft. Hij zal me de plaquette laten zien, waarop staat dat er een prijs is gewonnen met dit station. Als mijn vader mij plaquettes wil laten zien ben ik niet gelijk enthousiast. Als kind heeft hij me verteld dat er een plaquette op Newtonstraat 67, Amsterdam hangt, omdat hij daar is geboren. Toen we gingen kijken, bleek hij er niet te hangen. Ik heb daar nog een zak snoep mee gewonnen, omdat ik had gewed dat er geen plaquette hing. Stiekem hoopte ik natuurlijk dat er voor zo’n belangrijke vader wel zo’n ding hing. De plaquette op station Blaak bleek er te hangen. Ze hebben er de betonprijs van 1995 mee verdiend, de trein rijdt ondergronds, maar ook de metro die er in een ondergrondse brug overheen kruist.

De Markthal ruikt naar oud vet, en we zoeken een tentje op waar het niet zo ruikt. De Volkslust, “het bakhuys uit Antwerpen” heeft een all day breakfast waar ik erg van heb genoten. We vervolgen onze weg naar het Museumkwartier waar we genieten van de expositie van Thierry Mugler in de Kunsthal. Helaas is het Boymans gesloten. We sluiten de dag af met een welverdiend drankje en voor de spits zitten we weer in de trein terug naar huis. Mooie dag! Maar ik heb slechts 8.9km gelopen.

Apenheul – Apeldoorn

Ter voorbereiding op een bezoek aan de Apenheul kun je de Apentest doen.

Vandaag zijn we een dagje naar de Apenheul gegaan. Mijn schoonouders hebben hun kinderen en hun aanhang uitgenodigd. (8 volwassenen, 7 kinderen) Aan het begin van de dag werd de bolderkar volgeladen met lunchpakketjes, en die hebben we kort na de entree genuttigd. We hebben toevallig een plekje uitgekozen onder een afdak, en dat bleken we nodig te hebben. Het heeft de hele dag gemiezerd, maar toen wij onder het doek zaten regende het behoorlijk. (Overigens op de weg naar huis in de auto brak de zon door, zul je net zien, hehe)

Mijn lunchpakketje van m’n schoonouders gekregen

Mijn schoonouders zijn het toppunt van zorgzaamheid. Alles was tot in de puntjes geregeld. Drie vegetarische bolletjes voor mij, een koek, een witte eierkoek die naar lange vingers smaakte, 120gr snoep (iedereen had precies evenveel, had mijn schoonvader afgemeten) een appel, een flesje sinaasappelsap en een flesje water.

Kort na de ingang (waar je jezelf moet voorzien van aapvrije tassen, tassen met een rits) kom je bij de doodshoofdaapjes. Er waren er drie binnen handbereik, en er stonden ongeveer 100 mensen naar te kijken!! Ik was 3 minuten na binnenkomst al overprikkeld. Een paar uitspraken van mensen om ons heen: “Nee, vandaag geen iPad, Finn”
“Hehe, kijk dat is een mannetjesaap…”
“Eh, meneer, je mag hier niet eten…”
“Kijk, opa eet gewoon door”
“Oh, nu heeft dat aapje mijn pakje zakdoekjes”

In de loop van de dag werd het rustiger, en heb ik genoten van de Orang Oetans, de verschillende maki’s die scholen voor de regen, de bonobo’s en de gorilla’s. Ook het verhaal bij de Orang Oetans vond ik interessant. Ze zijn zo sterk dat ze de bouten in de houten palen moesten vastlassen, omdat anders de apen met hun handen de bouten opschroefden. Ook werd er verteld dat de Apenheul in samenwerking met de Universiteit Utrecht (of in ieder geval iets in Utrecht) een soort van Tinder bij apen deed, om zo het fokprogramma van deze apen te verbeteren. Fascinerend.