Categorie: Albanië

Door omstandigheden van gisterenavond hebben we vandaag een slome start. We doen een wasje en hebben een heerlijk ontbijt bij onze Airbnb (https://abnb.me/e/fZam2l9trub) die echt een aanrader is. Onze host werkt op dit moment in Italië, en wij communiceren met zijn moeder door hem te appen. Er was geen wasmiddel, dus toen hebben we via hem gevraagd of we dat konden krijgen. Moeder kwam aan met zo’n waspod, en een glunderende lach.

Ik naai de patches van de landen waar we geweest zijn op mijn tas, en ook de oude die losgelaten hebben zet ik weer vast. Dit klusje staat op mijn 1000dagenlijst, want ik kan er thuis de rust niet voor vinden om het te doen.

Als de was is opgehangen vertrekken we richting het kasteel. We kopen nog wat vijgen bij een lokale opdringerige man. Paul betaalt met 500lek en hij heeft geen wisselgeld zegt hij, en stopt 5 kransen vijgen in een plastic zakje. Hoe krijgen we dat nou op. We vinden het wel grappig, maar we zijn eigenlijk opgelicht, haha.

Eigenlijk hadden we het idee om de twee toppen te beklimmen, maar dit was helemaal goed. Bovenaan gekomen zaten daar Maxim en Sophie, en zij hadden ook een rustige morgen gehad. We kunnen ze mooi een ringetje vijgen geven!

Als we later een Nederlands stel tegenkomen, geven we hen ook een ringetje vijgen. Zo hoeven we ze niet allemaal zelf op te eten! Ton en Els uit Eindhoven weten nog niet of ze willen blijven. Wij zeggen dat we vanavond ook weer bij Lili eten, en zij willen weten waar het is. Het oude centrum wordt verbouwd, en de borden zijn hilarisch.

We lopen weer naar beneden en lummelen nog wat tot etenstijd bij onze Airbnb tot het weer tijd is om te gaan eten bij Lili. Hetzelfde ritueel laat hij zien. Tafelkleed, Hallo Astrid en Paul, hallo, ladies first, sorry Paul! Raki as dessert? We eten weer overheerlijk. Aubergine, tomaat met rijst en fergessi ofzo. Mmm iets met ricotta en tomatensap en mmmmmmmm

We vertrekken na een ontbijtje in ze zon, vanuit onze schilderachtige Airbnb. We parkeren nog even in Ohrid om ons laatste Macedonische geld op te maken. We kopen koekjes en oploskoffie. We lopen over een soort markt die fruit en groenten verkoopt maar tegelijk een soort Blokker is en souvenirs verkoopt. Een hond volgt ons in de hoop dat we hem wat te eten geven. De straathonden hier zijn allemaal heel lief en blaffen alleen naar auto’s. (Waarom blaffen honden naar auto’s?)

We rijden een uurtje en komen bij de grens. We hebben gelezen dat de wegen in Albanië slecht zijn en dat het rijgedrag te wensen overlaat. Dat het personeel op de grens corrupt is, maar niets van dat alles. De grensovergang ging zeer soepel, een stempel aan de Macedonische kant, maar helaas van Albanië geen stempel in ons paspoort.

We zijn de grens over en het landschap verandert gelijk. Langs de kant van de weg zien we sproeiende tuinslangen en we grappen tegen elkaar dat dat de wasstraten van Albanië zijn. We rijden verder en het bleken echt de wasstraten van Albanië te zijn. Lavezi ofzo.

In Albanië zit op elk uitzichtpunt een restaurantje. Bij een van de restaurantjes wisselen Paul en ik van plek. Paul is moe van het rijden in de bergen en ik moet plassen. We eten een enorme salade en rekenen uiteindelijk 5 euro af.

10 minuten voor Berat moeten we de vader van onze host een berichtje sturen zodat hij bij de supermarkt klaar kan staan. We rijden een hele stijle parkeergarage in waarvan ik vrees voor de voorkant van de auto. We worden door een mannetje begeleid, en ik moet toch echt nog 5cm naar links, als hij goed staat, neemt de vader ons mee naar ons appartement ‘Geart’. We komen een groene weelde van citrusbomen en wijnranken. Er is van alles te zien. Er staan veel bloempotten en er hangen knuffels aan de muur. Ons appartement heeft drie bedden in de slaapkamer en twee in de keuken. Het is ook altijd weer even wennen als je het gebruikte toiletpapier in de prullenbak moet gooien.

We gaan voor een wandelingetje in Berat, de stad van de duizend ramen. Het is naseizoen, dus alles is super rustig. We lopen door de priegelige straatjes van Berat en komen niemand tegen, we zien een hoop waarschuwingsborden.

Uiteindelijk gaan we bij Lili eten, een restaurantje dat goed aangeschreven staat op Google. De achtertuin van Lili is een oase van rust met maar 6 tafeltjes. Totdat hij binnenkomt, een adhd-er met een talenknobbel. Hij zegt goedenavond, knoflook, tafelkleed, dankjewel, en probeert ons dankjewel in het Albaans te leren: Falemenderit, als Paul het goed heeft gezegd en heeft onthouden, dan krijgen we een extra Rakia als ‘toetje’. We eten een overheerlijke gevulde aubergine, een gevulde tomaat met rijst en salade, we spoelen het weg met zelfgemaakte wijn. Omdat er maar zes tafeltjes zijn, raken we aan de praat met onze buren (allemaal toeristen) Tyla uit Australië, Maxim en Sophie uit België en Laura en Benno uit Hamburg. Als onze shift er op zit, vertellen we Lili dat we morgen weer komen. Het recept krijgen we niet, wel mogen we ze inhuren voor 1miljoen euro, dan komt z’n vrouw ons alle recepten leren. Bij de deur weigeren we onze derde rakia, omdat ik graag een cocktail wil drinken (op ons 5,5 jaar jubileum) in de Berat Bazar bar (bbb krijgt ineens een andere betekenis) We nodigen de rest van het gezelschap uit om ons op te zoeken. Halverwege de cocktail komen ze vol gejoel binnen (gevolgd door een straathond). Ze moesten nog even rakia drinken met Lili, maar ze wisten Lili af te wimpelen. Drie cocktails later gaan we op de kop terug naar ons appartement