Vandaag besloten we om ons te wagen op de omgeving van Skopje. Door Pance waren we er op geattendeerd dat we van de Matkakloof naar de berg Vodno konden lopen en dat het een van zijn favoriete wandelingen is.
Bus 60 rijdt van het busstation naar Matka. Ze werken hier met een soort ov-chipkaart die je bij een tickethokje kan kopen. Voor 120 Dinar heb je een dagticket. We komen om 10.18 aan op het station en zien dat we geluk hebben om 10.30 vertrekt onze bus. We hadden gisteren al gehoord dat we ook om 8.45 konden, maar toen lagen we nog in bed! We hadden nog net genoeg tijd om koffie te halen
De koffie blijkt echt goor te zijn, en de machine geeft geen geld terug. We proberen nog om chocolademelk te krijgen. De eerste is chocoladekoffie en de tweede chocolademelk. Alles is zeer af te raden om te kopen, mocht je hier komen.
In de bus kotst een meisje al het water uit wat ze daarvoor heeft zitten drinken. Wij houden angstvallig onze tassen op schoot, bang dat deze zuur gaan ruiken. We lezen de bordjes in het cyrillisch en notaris en supermarkt lukt. We leren een beetje de tekens en spellen er op los. Als twee groep 3-kinderen die net hebben leren lezen.
We worden veel te vroeg uit de bus gegooid, dus we moeten al 1,7km lopen voordat we bij het begin van de kloof aankomen. We kunnen gelukkig betere koffie krijgen bij de lounge bar. Paul maakt nog een gezellig praatje bij de toiletten.
We twijfelen nog even of we een boottour willen doen. Iemand vraagt ons of ze ons kan helpen met kiezen van de wandeling. Ze vertelt ons over de route naar het kruis en ze waarschuwde ons voor dolle honden. Ze is heel behulpzaam. Dat valt ons sowieso op. Mensen zijn heel erg vriendelijk en zijn in voor een praatje!
We wandelen langs de boten en eentje staat op het punt te vertrekken. Hij wil ons ook wel aan de overkant afzetten. We betalen bijna 400 Dinar voor twee kaartjes (ons kleingeld is op en hij heeft geen wisselgeld) hij zegt: “buy a coffee” zo van: geniet er maar van. Na een relaxed tochtje van een half uur met mooie uitzichten dropt de schipper ons ergens waar we niet willen zijn. Wij vragen hem of we naar de overkant mogen. Hij zegt dat alles goed is: “Everything is fine, I don’t care”
We lopen naar het klooster, wat een heftige klim is van 45min (wij doen het in 30m) Bovenaan is het gezellig met een aantal andere mensen. Het is echt naseizoen, ik kan me voorstellen dat het in de zomer heel druk is.
Na het klooster zien we dat we nog 3u30min moeten lopen. Aangezien we vrij laat gestart zijn voor een hike, hebben we er de pas in. Om 18u wordt het donker, en zonder pauzes zouden we om 16.50 aankomen bij het kruis.
Na drie kwartier zwoegen komen we bij het volgende bord, nog 3u10 te gaan 😵💫 Ook op de kaart lijkt het alsof we niet vooruit komen. We lopen nog steviger door. We raken uiteindelijk de borden kwijt en moeten door de bushbush tot we weer op het pad zijn. (Thank you GPS)
Even later zien we het kruis. We kunnen even pauzeren, omdat blijkt dat we nog naar 55 min hoeven te lopen volgens Pauls app. We lopen al een half uur voor op schema. Haasten was dus totaal niet nodig. Overigens moet je je heel veel herfstkleuren voorstellen. Het is echt prachtig! Veel sprinkhanen en hagedisjes schieten voor onze voeten weg. Late vlinders en krekels laten ook van zich horen
Uiteindelijk hebben we er in plaats van 3u30 maar 3 uur over gelopen en rusten we even uit op de top en genieten van het uitzicht. Josif en Darko beginnen tegen ons te praten. Ik krijg het koud, dus we vragen aan hen of ze weten waar de bus gaat. Gelijk zeggen ze dat we ook met hen kunnen meerijden. We hoeven alleen maar 30 min te lopen naar beneden. We kunnen ook de kabelbaan nemen, maar we zeggen dat een half uur nog wel moet lukken. 1,5 u later komen we (in het donker) bij hun auto aan en brengen ze ons naar het centrum van Skopje. Darko’s rijstijl is niet per se de onze, maar we komen veilig aan in Skopje. We hebben 20km gelopen met 1000 hoogtemeters!
Astrid Joanna 