We beginnen de dag met een twee gangen ontbijt in Prizren. Eten is belangrijk. Broccolisoep en een plankje met kaas en broodjes een gebakken ei en wat groentjes.
We rijden (over een soon to be asfaltweg, maar nu vooral een hoop stenen, waar mensen ons nog met een noodvaart inhalen) naar Prevallë om daar nog een wandeling te maken. Op de kaart ziet het er mooi uit. In het echt is het een toeristenoord met de bijbehorende puinhoop. De hoeveelheid rotzooi die in de berm ligt, of eigenlijk overal ligt is enorm, echt storend (vind ik). We lopen een groot grasveld op, en het blijkt ‘s winters een skipiste te zijn.
Uitzicht van boven
We wandelen ongeveer een uurtje, tot een watervalletje en genieten van het uitzicht. Als we iets verder van de toeristen gaan is het prachtig (en als je niet op de grond kijkt) Klinkt allemaal een beetje negatief, maar het uitzicht daar verderop was echt schitterend, maar dat is te zien op de foto’s hieronder.
We rijden naar Kaçanik om naar onze laatste overnachtingsplek te gaan. Daar hebben de buren een feestje en Paul krijgt een bord vlees van de BBQ. Wij gaan zo in een dorpje verderop eten.
Vanmorgen na het ontbijt vertrokken uit Tirana om naar Kosovo te rijden. Het is wel een uitdaging om de stad uit te komen, van de 175km die we moeten rijden doen we er het langst over om de Kanaalstraat (heel Tirana) uit te komen. We maken ons laatste geld op aan chocolade en tol. Bij de grens:
“Can I have a stamp?”
“Why?”
“Because I like it 😬”
Hij moet lachen. We zeggen “Faliminderet” en hij begint te glimmen. Iedereen begint te stralen als we dankjewel uitspreken in hun taal. In Albanië en Kosovo hetzelfde. Ik ben zojuist mijn 68e land binnengereden. En ik heb een stempel. Mijn dag kan niet meer stuk!
We parkeren voor het hostel, midden op een afslag, niemand toetert, niemand lijkt het vervelend te vinden. De eigenaar stapt bij ons in en we rijden naar zijn parkeerplaats. Ook hier is het assertief rijden, anders kom je er niet. We drinken een kopje thee en spelen een spelletje, ik ben moe van al het reizen, dus we doen het in een langzaam tempo vandaag. We lopen een rondje in Prizren en bij de eerste de beste souvenirsshop koop ik een magneetje, en ik krijg er ook gratis vier haarklipjes bij. Had ik al gezegd dat de mensen hier zo vriendelijk zijn?
Een beetje als Berat, maar dan kleiner en met meer moskeeën
Ze hebben hier een oude brug en huizen tegen de berg aan, en een kasteel. Zoals Lili zei (onze bestie in Berat) Berat, maar dan kleiner. De sfeer is hier wel veel beter vinden wij. Meer mensen op straat en meer gezelligheid. Het voelt warmer! Bij een andere shop koop ik een patch voor op mijn tas en wat kaartjes. Hij zegt: dat is dan 4,50 (ze gebruiken hier gewoon de euro, heel fijn) en hij geeft me te veel geld terug. “Oooh dank je wel” zegt hij, en ik krijg een vlaggetje van Kosovo als dank. Ik ben helemaal in mijn nopjes. En alle mensen op straat ook. Mensen laten ons makkelijker oversteken, en duimen gaan de lucht in!
We strijken even neer bij de moskee (een van de vele) en lezen even een boekje in de zon. Mensen zitten hier aan de Turkse thee op de verschillende terrasjes.
Lekker tegen de zon in!
We lopen nog wat straatjes omhoog om van de zonsondergang te genieten. Als we genoeg gewandeld hebben, spreken we een bewaker aan bij een hotel en vraag ik in het Duits (want dat spreekt hij wel, en geen Engels) wat zijn favoriete restaurant is. We eten bij “Hani i Vjeter” en eten weer fantastisch voor onder de 20 euro…
Vandaag moesten we om 10uur uitchecken bij onze Airbnb. We kregen weer een verrukkelijk ontbijt en we zijn in de tuin op zoek gegaan naar schildpadden.
Wegens privacy staat het hoofd er niet op
Omdat we pas om 14uur mochten inchecken in Tirana zijn we via de kust Durrës gereden. Daar hebben we het Benidorm van Albanië gezien. We drinken heerlijke koffie, betalen voor Albanese begrippen veel te veel en lopen over de boulevard. Hoi en doei!
Onderweg komen we veel interessante borden tegen: Kujdes wat gevaar betekent (denken we, of gewoon kutjes! En Shitet en Shitje wat te huur betekent 🙂 Op een tweebaans rotonde staat iemand doodleuk fruit te verkopen. Ook is op diezelfde rotonde de vangrail een prima plek om je grill op te bevestigen en mais te roosteren!
Het hele stoplicht kleurt groen
In Tirana zijn we net op tijd voor de free walking tour. Deze is de moeite waard, niet teveel slechte grappen, niet zoveel jaartallen en veel persoonlijke anecdotes. Sinds 30 jaar is Albanië pas vrij van het communisme. Toen waren er nog maar 1000 auto’s. Nu zijn het er veel meer, en mensen zijn dus eigenlijk niet gewend om auto te rijden. (Dat hebben we gemerkt toen we Tirana binnenreden. Een soort Kanaalstraat alleen dan in een stad van 1 miljoen mensen!)
Het eten is hier zo goed! En zo veel lekkere groente! Thuis gaan we proberen of we er ook vaker een Balkanfeestje van kunnen maken! Mmm
Door omstandigheden van gisterenavond hebben we vandaag een slome start. We doen een wasje en hebben een heerlijk ontbijt bij onze Airbnb (https://abnb.me/e/fZam2l9trub) die echt een aanrader is. Onze host werkt op dit moment in Italië, en wij communiceren met zijn moeder door hem te appen. Er was geen wasmiddel, dus toen hebben we via hem gevraagd of we dat konden krijgen. Moeder kwam aan met zo’n waspod, en een glunderende lach.
Het ontbijt
Ik naai de patches van de landen waar we geweest zijn op mijn tas, en ook de oude die losgelaten hebben zet ik weer vast. Dit klusje staat op mijn 1000dagenlijst, want ik kan er thuis de rust niet voor vinden om het te doen.
Als de was is opgehangen vertrekken we richting het kasteel. We kopen nog wat vijgen bij een lokale opdringerige man. Paul betaalt met 500lek en hij heeft geen wisselgeld zegt hij, en stopt 5 kransen vijgen in een plastic zakje. Hoe krijgen we dat nou op. We vinden het wel grappig, maar we zijn eigenlijk opgelicht, haha.
Eigenlijk hadden we het idee om de twee toppen te beklimmen, maar dit was helemaal goed. Bovenaan gekomen zaten daar Maxim en Sophie, en zij hadden ook een rustige morgen gehad. We kunnen ze mooi een ringetje vijgen geven!
Als we later een Nederlands stel tegenkomen, geven we hen ook een ringetje vijgen. Zo hoeven we ze niet allemaal zelf op te eten! Ton en Els uit Eindhoven weten nog niet of ze willen blijven. Wij zeggen dat we vanavond ook weer bij Lili eten, en zij willen weten waar het is. Het oude centrum wordt verbouwd, en de borden zijn hilarisch.
Waarschuwingsborden
We lopen weer naar beneden en lummelen nog wat tot etenstijd bij onze Airbnb tot het weer tijd is om te gaan eten bij Lili. Hetzelfde ritueel laat hij zien. Tafelkleed, Hallo Astrid en Paul, hallo, ladies first, sorry Paul! Raki as dessert? We eten weer overheerlijk. Aubergine, tomaat met rijst en fergessi ofzo. Mmm iets met ricotta en tomatensap en mmmmmmmm
iPhone eats first but not today hahahaWith LiliPaul and our new dog
We vertrekken na een ontbijtje in ze zon, vanuit onze schilderachtige Airbnb. We parkeren nog even in Ohrid om ons laatste Macedonische geld op te maken. We kopen koekjes en oploskoffie. We lopen over een soort markt die fruit en groenten verkoopt maar tegelijk een soort Blokker is en souvenirs verkoopt. Een hond volgt ons in de hoop dat we hem wat te eten geven. De straathonden hier zijn allemaal heel lief en blaffen alleen naar auto’s. (Waarom blaffen honden naar auto’s?)
We rijden een uurtje en komen bij de grens. We hebben gelezen dat de wegen in Albanië slecht zijn en dat het rijgedrag te wensen overlaat. Dat het personeel op de grens corrupt is, maar niets van dat alles. De grensovergang ging zeer soepel, een stempel aan de Macedonische kant, maar helaas van Albanië geen stempel in ons paspoort.
We zijn de grens over en het landschap verandert gelijk. Langs de kant van de weg zien we sproeiende tuinslangen en we grappen tegen elkaar dat dat de wasstraten van Albanië zijn. We rijden verder en het bleken echt de wasstraten van Albanië te zijn. Lavezi ofzo.
In Albanië zit op elk uitzichtpunt een restaurantje. Bij een van de restaurantjes wisselen Paul en ik van plek. Paul is moe van het rijden in de bergen en ik moet plassen. We eten een enorme salade en rekenen uiteindelijk 5 euro af.
10 minuten voor Berat moeten we de vader van onze host een berichtje sturen zodat hij bij de supermarkt klaar kan staan. We rijden een hele stijle parkeergarage in waarvan ik vrees voor de voorkant van de auto. We worden door een mannetje begeleid, en ik moet toch echt nog 5cm naar links, als hij goed staat, neemt de vader ons mee naar ons appartement ‘Geart’. We komen een groene weelde van citrusbomen en wijnranken. Er is van alles te zien. Er staan veel bloempotten en er hangen knuffels aan de muur. Ons appartement heeft drie bedden in de slaapkamer en twee in de keuken. Het is ook altijd weer even wennen als je het gebruikte toiletpapier in de prullenbak moet gooien.
We gaan voor een wandelingetje in Berat, de stad van de duizend ramen. Het is naseizoen, dus alles is super rustig. We lopen door de priegelige straatjes van Berat en komen niemand tegen, we zien een hoop waarschuwingsborden.
Uiteindelijk gaan we bij Lili eten, een restaurantje dat goed aangeschreven staat op Google. De achtertuin van Lili is een oase van rust met maar 6 tafeltjes. Totdat hij binnenkomt, een adhd-er met een talenknobbel. Hij zegt goedenavond, knoflook, tafelkleed, dankjewel, en probeert ons dankjewel in het Albaans te leren: Falemenderit, als Paul het goed heeft gezegd en heeft onthouden, dan krijgen we een extra Rakia als ‘toetje’. We eten een overheerlijke gevulde aubergine, een gevulde tomaat met rijst en salade, we spoelen het weg met zelfgemaakte wijn. Omdat er maar zes tafeltjes zijn, raken we aan de praat met onze buren (allemaal toeristen) Tyla uit Australië, Maxim en Sophie uit België en Laura en Benno uit Hamburg. Als onze shift er op zit, vertellen we Lili dat we morgen weer komen. Het recept krijgen we niet, wel mogen we ze inhuren voor 1miljoen euro, dan komt z’n vrouw ons alle recepten leren. Bij de deur weigeren we onze derde rakia, omdat ik graag een cocktail wil drinken (op ons 5,5 jaar jubileum) in de Berat Bazar bar (bbb krijgt ineens een andere betekenis) We nodigen de rest van het gezelschap uit om ons op te zoeken. Halverwege de cocktail komen ze vol gejoel binnen (gevolgd door een straathond). Ze moesten nog even rakia drinken met Lili, maar ze wisten Lili af te wimpelen. Drie cocktails later gaan we op de kop terug naar ons appartement
Na de belevenissen van gisterenavond zouden we maar een korte wandeling doen vandaag. Onze host vertelde dat het Nationaal park Galičica een mooi begin voor een wandeling zou zijn. Na een rustige start van de dag met koffie en een boekje gaan we op pad. Bij de ingang van het park vragen wat de mooiste wandeling is. Diegene naar Magaro Peak. Dat is wel 2u heen en 2u terug. We hebben genoeg eten en drinken mee, dus we doen het gewoon. Het is prachtig. We lopen 7,5km met 800 hoogtemeters.
Daarna stoppen we in het eerste dorpje (Trpejca/Трпејца) en hebben we diner met een uitzicht bij Restaurant & Terrace UNO. We proberen al ons geld op te maken in lokale supermarktjes want morgen gaan we naar Albanië. Geen spannende zaken gevonden vandaag helaas. Morgen in Albanië nieuwe kansen!
We zijn uitgenodigd bij onze host om zijn verlovingsfeest te vieren. Natuurlijk gaan we erheen! Er is geen bel, dus we lopen naar binnen, een vrolijk en enthousiast meisje probeert ons in het Engels te helpen. My uncle, in love, party, come, come en we volgen haar naar de volgende kamer. Een lange tafel met wel 30 mensen eraan. Wij worden naar de open haard geleid en mensen worden uit hun stoel gebonjourd om ons te laten zitten. Vrij ongemakkelijk nemen er plaats. Moeder komt langs met een doos bonbons en vraagt: “Wat willen jullie drinken?” “cola?!? We have whiskey and wine and beer. Geef mij maar eerst een cola, daarna alcohol. Hij lijkt tevreden. Paul neemt een biertje. Een grote plank vol met kaas, vlees, olijven, brood, dadel en chocolade hapjes verschijnt en we zorgen dat we steeds kauwen of een slokje nemen, want anders komen ze langs en zeggen ze: “Eat, eat”. Paul is nog niet halverwege zijn biertje als er weer een nieuwe voor hem klaarstaat. Mijn cola ruil ik voor een glas wijn (enorm) en leun achterover en geniet van het tafereeltje. Slave’s moeder danst, drinkt en rookt er op los. We nemen een soort hoestdrankje van haar aan. Dat is goed voor je buik zegt ze. Het smaakt naar munt en alcohol, we besluiten het niet helemaal op te drinken, om vervolgglaasjes tot t minimum te beperken.
We praten met de zwanger van Slave. Hij gaat er voor zorgen dat we een potje jam en een pot Ajvar van zijn schoonmoeder krijgen. Eigenlijk spreekt alleen Slave heel goed Engels, voor de rest is het ook veel handen- en voetenwerk. Ik word met 3 andere dames door moeder aan de hand meegenomen om een soort line dancing te doen langs de tafel. Helaas is er geen bewijs van. We krijgen applaus.
Even later is de sliert langer en moet ook Paul er aan geloven. Ook hier zijn helaas geen foto’s van. De moeder is erg in haar nopjes en danst uiteindelijk ook op de tafel. Met een bijna leeg glas wilden we gaan, maar moeder rukt weer aan met de fles wijn en een nieuwe halve liter voor Paul. Het is mooi geweest, en tegen onze principes in laten we een bijna vol glas bier en wijn staan. We zijn goed verzorgd en moe. Dit was een fantastische avond!
Vandaag beginnen we onze dag vroeg. Paul nog eerder want hij wil een rondje rennen. We ontbijten in Skopje bij Joy Café and bakery, waar we heerlijke koffie en broodjes hebben gedronken en gegeten. We vervolgen onze weg om bij Relax rent a car een auto te huren. Tot nu toe alles relaxed 😎. Hun kantoor zit op de tweede verdieping. Wij hebben gezocht op de eerste verdieping en op de tweede verdieping, maar we vonden ze uiteindelijk op de derde verdieping (overal op hun borden stond ook second floor)
We rijden Skopje met gemak uit, het is geen chaos zoals we vrijdag wel hadden ervaren, maar het is natuurlijk ook zondagochtend 10.15. We rijden een Peugeot 301 (denk ik, hij is wit in ieder geval) en hij rijdt als een zonnetje.
We nemen een omweg richting Ohrid, omdat de weg door het Mavrovo NP er heel mooi uitziet. Alles kleurt rood, oranje, geel, bruin en groen, heel herfstig allemaal.
We wandelen een klein stukje naar een kruis en we eten daar onze lunch op. We worden vergezeld door een stel uit Skopje, we krijgen haar kaartje van haar zeer luxe apartment aldaar. Ze hebben een hondje en tillen die a la Simba boven de afgrond.
Een paar leukigheden onderweg:
– Paul dacht blauwe varkentjes te zien, maar het waren een soort bouten van een brug 🙂
– Road wide 5m
– Mensen gaan midden op de weg staan om kastanjes te verkopen. Ook zagen we meerdere stalletjes met druiven langs de snelweg.
– We bezoeken een klooster van Johannes de doper, en we moeten als enige toegang betalen. Ik denk omdat we geen kruisje hebben geslagen bij het over de drempel stappen, maar Paul denkt dat hij er teveel als een toerist uitzag. We nemen wat van het heilige water mee, en twijfelen of we een mok moeten kopen.
Onze reis gaat verder richting Ohrid en we pikken twee lifters op 20min voor Ohrid. Ze kijken heel verbaasd als we stoppen, maar niet door ons, maar omdat er ook een politieauto achter ons stopt. Ze moesten zich legitimeren, en wij niet. We nemen Fahd en Matilda mee. Fahd is een Indier uit Dubai, en Matilda kwam uit Denemarken. We parkeren net buiten het oude centrum van Ohrid. Op de parkeerplaats nemen we afscheid, maar niet voordat we hun Albanees geld hebben geruild voor euro’s. Wij gaan toch daar nog naar toe. We lopen het oude centrum in en doen de board walk richting een van de vele kerken van Ohrid (ze hebben er 365)
We lopen door het toeristische centrum, maar al snel strijken we neer op een terrasje. We hebben uitzicht op een supermarkt en we gaan voordat we naar onze Airbnb (https://abnb.me/3ez3dI1Lmub) er nog even naar binnen. Het is onze favoriete bezigheid, supermarkt-souvenir-shoppen.
Onze Airbnb is fantastisch! Precies zoals het plaatje! We drinken een Rakija met de host, Slave die gisteren verloofd is en vandaag een feest geeft. We zijn uitgenodigd!
Uitzicht vanuit bed
Slave heeft ons een restaurant aangeraden: Dva Bisera. Als we aankomen is er geen plek, maar er blijkt toch plek te zijn, als we wat aandringen. Ik bestel een meze, “die hebben we helaas niet”. Ehm, ik ben vegetariër, heb je wat anders? “Oké, je krijgt de meze.” Het smaakte fantastisch, als hoofdgerecht een risotto met heel veel groenten.
Vandaag besloten we om ons te wagen op de omgeving van Skopje. Door Pance waren we er op geattendeerd dat we van de Matkakloof naar de berg Vodno konden lopen en dat het een van zijn favoriete wandelingen is.
Bus 60 rijdt van het busstation naar Matka. Ze werken hier met een soort ov-chipkaart die je bij een tickethokje kan kopen. Voor 120 Dinar heb je een dagticket. We komen om 10.18 aan op het station en zien dat we geluk hebben om 10.30 vertrekt onze bus. We hadden gisteren al gehoord dat we ook om 8.45 konden, maar toen lagen we nog in bed! We hadden nog net genoeg tijd om koffie te halen
Ons cyrillisch is nog niet zo heel goed maar de espresso en dubbele espresso halen we er wel uit.
De koffie blijkt echt goor te zijn, en de machine geeft geen geld terug. We proberen nog om chocolademelk te krijgen. De eerste is chocoladekoffie en de tweede chocolademelk. Alles is zeer af te raden om te kopen, mocht je hier komen.
In de bus kotst een meisje al het water uit wat ze daarvoor heeft zitten drinken. Wij houden angstvallig onze tassen op schoot, bang dat deze zuur gaan ruiken. We lezen de bordjes in het cyrillisch en notaris en supermarkt lukt. We leren een beetje de tekens en spellen er op los. Als twee groep 3-kinderen die net hebben leren lezen.
We worden veel te vroeg uit de bus gegooid, dus we moeten al 1,7km lopen voordat we bij het begin van de kloof aankomen. We kunnen gelukkig betere koffie krijgen bij de lounge bar. Paul maakt nog een gezellig praatje bij de toiletten.
We twijfelen nog even of we een boottour willen doen. Iemand vraagt ons of ze ons kan helpen met kiezen van de wandeling. Ze vertelt ons over de route naar het kruis en ze waarschuwde ons voor dolle honden. Ze is heel behulpzaam. Dat valt ons sowieso op. Mensen zijn heel erg vriendelijk en zijn in voor een praatje!
We wandelen langs de boten en eentje staat op het punt te vertrekken. Hij wil ons ook wel aan de overkant afzetten. We betalen bijna 400 Dinar voor twee kaartjes (ons kleingeld is op en hij heeft geen wisselgeld) hij zegt: “buy a coffee” zo van: geniet er maar van. Na een relaxed tochtje van een half uur met mooie uitzichten dropt de schipper ons ergens waar we niet willen zijn. Wij vragen hem of we naar de overkant mogen. Hij zegt dat alles goed is: “Everything is fine, I don’t care”
Onze boot
We lopen naar het klooster, wat een heftige klim is van 45min (wij doen het in 30m) Bovenaan is het gezellig met een aantal andere mensen. Het is echt naseizoen, ik kan me voorstellen dat het in de zomer heel druk is.
Na het klooster zien we dat we nog 3u30min moeten lopen. Aangezien we vrij laat gestart zijn voor een hike, hebben we er de pas in. Om 18u wordt het donker, en zonder pauzes zouden we om 16.50 aankomen bij het kruis. Na drie kwartier zwoegen komen we bij het volgende bord, nog 3u10 te gaan 😵💫 Ook op de kaart lijkt het alsof we niet vooruit komen. We lopen nog steviger door. We raken uiteindelijk de borden kwijt en moeten door de bushbush tot we weer op het pad zijn. (Thank you GPS)
Even later zien we het kruis. We kunnen even pauzeren, omdat blijkt dat we nog naar 55 min hoeven te lopen volgens Pauls app. We lopen al een half uur voor op schema. Haasten was dus totaal niet nodig. Overigens moet je je heel veel herfstkleuren voorstellen. Het is echt prachtig! Veel sprinkhanen en hagedisjes schieten voor onze voeten weg. Late vlinders en krekels laten ook van zich horen
Uiteindelijk hebben we er in plaats van 3u30 maar 3 uur over gelopen en rusten we even uit op de top en genieten van het uitzicht. Josif en Darko beginnen tegen ons te praten. Ik krijg het koud, dus we vragen aan hen of ze weten waar de bus gaat. Gelijk zeggen ze dat we ook met hen kunnen meerijden. We hoeven alleen maar 30 min te lopen naar beneden. We kunnen ook de kabelbaan nemen, maar we zeggen dat een half uur nog wel moet lukken. 1,5 u later komen we (in het donker) bij hun auto aan en brengen ze ons naar het centrum van Skopje. Darko’s rijstijl is niet per se de onze, maar we komen veilig aan in Skopje. We hebben 20km gelopen met 1000 hoogtemeters!
Vanmorgen zijn we heel vroeg vertrokken. We zijn bij mijn schoonouders gaan slapen, zodat zij ons zonder busstakingen konden brengen. Dat was heel fijn.
In de rij voor security komen we Pance tegen, die met zijn zoontje ook onderweg is naar Skopje. Als oude couchsurfer-vriend raakten we weer aan de praat en hebben we achter de douane koffie gedronken! We zijn als de Gates al sluiten nog niet door de paspoortcontrole. Oeps!
Na een vlucht van 2,5u tussen de kinderen met iPads en zonder oordoppen, komen we uitgerust in Skopje aan. Ik krijg een stempel! We hoeven niet heel ingewikkeld met bussen te doen, want Pance geeft ons een lift! Hij zet ons aan de rand van het centrum af, en wij gaan op zoek naar onze Airbnb. We zitten in een soort van Dali-huis. Heel tof! Kijk op instagram voor de rondleiding.
Het apartment van buiten
We beginnen om 15u met de free walking tour en we worden overspoeld met informatie. Wat me nog is bijgebleven:
– als je niest tijdens een monoloog van een ander, is het waar wat de ander zegt.
– er was hier een colourful revolutie, soort van geweldloos gevecht tegen de regering met verfbommen
– Macedonië heeft 360 dagen zon per jaar. Vandaar de vrolijke vlag 🇲🇰 De rode kleur staat voor de bloederige geschiedenis.
– Bulgarije vindt dat Macedonisch een Bulgaars dialect is.
– Prometeus heeft hier een broek aan
– Er is hier een winkel voor liften
– Ze hebben hier een brug met een fontein erop.
– Er zijn drie piratenschepen die eigenlijk geen echte schepen zijn, maar er wel zo uitzien.
– De 1,8 miljoen mensen die hier wonen, zouden in theorie in alle gevangenissen in de VS passen, die hebben namelijk plek voor 2,3 miljoen mensen.
Wat Paul heeft onthouden:
-1962 was er een aardbeving die het treinstation heeft doen instorten, waarbij de klok nog steeds op die tijd staat: 5u17
– Paul zijn herinnering was dat er 260 dagen zon was 🙂
– vast nog meer, maar hij wil naar bed nu.
Deze straathonden vergezelden ons de hele tourAjvar – lokale lekkernijAlexander de Grote
Astrid Joanna 