dagje uit – Astrid Joanna

Gelukkigerwijspad: Maarn – Doorn

Voor de zomervakantie ben ik begonnen met het Gelukkigerwijspad. Het is een pelgrimsroute in de provincie Utrecht. Je kunt het pad zelf invullen zoals je wilt. Je kunt stempels verzamelen en als je mij een beetje kent, weet je hoe gelukkig ik word van stempels (medailles doen het ook heel goed). Het moet een inspirerende route zijn, waar je geluk voor jezelf én anderen vergroot door te delen en te ontvangen. Bij mij is het dat ik me niet laat afleiden door sociale media, en dat ik echt bezig ben met de natuur. Je mag de route in een keer afleggen door onderweg te kamperen of bij mensen te logeren (Vrienden op de fiets), of je kunt hem in delen opsplitsen. Het boekje heeft een indeling gemaakt van etappes tussen de 20-30km.

In het pakket dat je van de website opgestuurd krijgt, zitten allemaal hebbedingetjes; een geluksmunt die je door kunt geven aan iemand van wie je vindt dat er nu wel wat geluk kan gebruiken. Een aantal kaarten die je onderweg kunt sturen, een vuilniszakje voor zwerfafval en een boekje met de route natuurlijk. De route is niet uitgezet met bordjes.

Ik ben begonnen in Amersfoort en toen ben ik bij het eerste beste koffietentje gaan zitten. Het Lokaal. Ik kreeg mijn eerste stempel en een geluktsmomentje (een kaart waar iets opstaat waar je over na kunt denken) Er was een tentoonstelling op het plein voor het lokaal van phingthing, wat geheel in de gedachte is van de wandeling. Het hele plein stond vol met gipsen beeldjes van ongeveer 1kg. Ik heb er eentje voor Paul meegenomen, dus ik had geen zin om daar 23km mee te slepen. Ik heb dan ook maar 9km gelopen. Het was een heerlijke dag waar ik omzwervingen heb gemaakt, ik in mijn bulletjournal heb geschreven, ik naar mensen heb geglimlacht, en een oud vrouwtje (93) op weg heb geholpen naar haar tehuis.

De volgende etappe begon in Leusden en heb ik deels met mijn collega Marion gelopen. Ze had koffie en lekkere broodjes meegenomen en het was weer een heerlijke dag. We hebben de beslommeringen van het leven als stiefmoeder besproken. Ze draaide na een uur weer om en zo kon ik nog even nadenken waar we het over hebben gehad. Ik liep tot station Maarn (dit is nog steeds niet de hele eerste etappe) maar na een heleboel ruiterpaden met mul zand was ik wel klaar in Maarn.

Vandaag heb ik dus vanaf station Maarn. Ik zou eigenlijk met Mike lopen, maar die heeft een blaar, dus deze (prachtige) dag is voor mij alleen. Bij Maarn duik je de bossen in, en loop je naar Doorn, een andere collega woont in Doorn, maar had helaas geen tijd voor een tussenstop van mij. Ik heb vandaag weer kastanjes verzameld (ik kon het niet laten) en ook ben ik op zoek gegaan naar eekhoorntjesbrood, maar ik heb kastanjeboleten gevonden. Thuis hebben we nog even gekeken of we hier echt niet dood aan gaan als we deze zometeen gaan bereiden tot een paddenstoelenpasta (daarover later meer…. hoop ik)

Alleen rond de Helenaheuvel was het erg druk

Rotterdam: 29 januari 2020

Ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik 50km moet wandelen in de maand januari. Ik zit vandaag op 25. Mijn vader en ik hebben afgesproken om vandaag een dagje naar Rotterdam te gaan. Hij vraagt wat ik graag wil doen, maar eigenlijk wil hij graag zijn eigen plan trekken. Dus dat doen we. Hij wilde graag naar de floating farm, maar die blijkt in Schiedam te liggen en op woensdag gesloten te zijn. Hij stelt voor om met de trein naar Rotterdam Zuid te gaan, me daar het station te laten zien en vervolgens terug te keren naar station Blaak. Niets is minder waar. De treinen naar Dordrecht liggen bijna allemaal stil wegens een defect aan het spoor. Helaas. Ik zeg dat ik voor 1 februari nog 25km te moeten lopen. We gaan lopen. Eerst gaan we het stadhuis in. We mogen van de suppoost alleen beneden en in de tuin kijken . Het voelt een beetje gek om een stadhuis binnen te lopen zonder dat je je paspoort moet verlengen of iets anders moet regelen. “Het is een overheidsgebouw, dus van ons allemaal”, sprak mijn vader. Maar het is een schitterend gebouw. Een schoonmaker poetst het koper van de relingen en ik zie de tekst op het plafond navigare necesse est (Varen is noodzakelijk).

“Rotterdam is de stad van de opgestroopte mouwen”, zegt mijn vader terwijl hij naar een stenen reliëf in de muur kijkt (niemand met opgestroopte mouwen te zien… )

We lopen verder naar het WTC. Weer een gebouw waar ik zonder mijn vader niet zomaar naar binnen was gelopen. Een prachtig groots gebouw (gratis toiletten). Die wijze man zegt dat je in het WTC kantoortjes kan huren, dus dat je er als buitenstaander ook gewoon naar binnen mag lopen. We nemen de lift naar de bovenste verdieping, waar we in een bouwkeet terecht komen, mijn vader verwachtte een restaurant. We kunnen, zonder gestoord te worden (en zonder te dure koffie te drinken), over de hele lengte en breedte van het gebouw lopen. “Die rivier is de maas…” Mijn vader wijst van alles aan; de Laurenskerk, de Markthal en de kubuswoningen. Na een beetje draaierig te zijn geworden (het is op de 23^everdieping), gaan we weer naar beneden. We lopen de kerk in, waar op dit moment de World Press Photo expositie wordt gehouden.

We vervolgen naar het volgende gebouw dat ik voorbij was gelopen zonder mijn vader: de bibliotheek. “Als ik een roltrap zie, moet ik hem nemen”, zegt mijn vader. Ik beloof hem eraan te houden. We lopen helemaal naar boven. Fascinerend gebouw, maar met een minder mooi uitzicht op de stad dan het WTC. We lopen als laatste stop voor de lunch naar station Blaak waar mijn vader aan meegewerkt heeft. Hij zal me de plaquette laten zien, waarop staat dat er een prijs is gewonnen met dit station. Als mijn vader mij plaquettes wil laten zien ben ik niet gelijk enthousiast. Als kind heeft hij me verteld dat er een plaquette op Newtonstraat 67, Amsterdam hangt, omdat hij daar is geboren. Toen we gingen kijken, bleek hij er niet te hangen. Ik heb daar nog een zak snoep mee gewonnen, omdat ik had gewed dat er geen plaquette hing. Stiekem hoopte ik natuurlijk dat er voor zo’n belangrijke vader wel zo’n ding hing. De plaquette op station Blaak bleek er te hangen. Ze hebben er de betonprijs van 1995 mee verdiend, de trein rijdt ondergronds, maar ook de metro die er in een ondergrondse brug overheen kruist.

De Markthal ruikt naar oud vet, en we zoeken een tentje op waar het niet zo ruikt. De Volkslust, “het bakhuys uit Antwerpen” heeft een all day breakfast waar ik erg van heb genoten. We vervolgen onze weg naar het Museumkwartier waar we genieten van de expositie van Thierry Mugler in de Kunsthal. Helaas is het Boymans gesloten. We sluiten de dag af met een welverdiend drankje en voor de spits zitten we weer in de trein terug naar huis. Mooie dag! Maar ik heb slechts 8.9km gelopen.

Apenheul – Apeldoorn

Ter voorbereiding op een bezoek aan de Apenheul kun je de Apentest doen.

Vandaag zijn we een dagje naar de Apenheul gegaan. Mijn schoonouders hebben hun kinderen en hun aanhang uitgenodigd. (8 volwassenen, 7 kinderen) Aan het begin van de dag werd de bolderkar volgeladen met lunchpakketjes, en die hebben we kort na de entree genuttigd. We hebben toevallig een plekje uitgekozen onder een afdak, en dat bleken we nodig te hebben. Het heeft de hele dag gemiezerd, maar toen wij onder het doek zaten regende het behoorlijk. (Overigens op de weg naar huis in de auto brak de zon door, zul je net zien, hehe)

Mijn lunchpakketje van m’n schoonouders gekregen

Mijn schoonouders zijn het toppunt van zorgzaamheid. Alles was tot in de puntjes geregeld. Drie vegetarische bolletjes voor mij, een koek, een witte eierkoek die naar lange vingers smaakte, 120gr snoep (iedereen had precies evenveel, had mijn schoonvader afgemeten) een appel, een flesje sinaasappelsap en een flesje water.

Kort na de ingang (waar je jezelf moet voorzien van aapvrije tassen, tassen met een rits) kom je bij de doodshoofdaapjes. Er waren er drie binnen handbereik, en er stonden ongeveer 100 mensen naar te kijken!! Ik was 3 minuten na binnenkomst al overprikkeld. Een paar uitspraken van mensen om ons heen: “Nee, vandaag geen iPad, Finn”
“Hehe, kijk dat is een mannetjesaap…”
“Eh, meneer, je mag hier niet eten…”
“Kijk, opa eet gewoon door”
“Oh, nu heeft dat aapje mijn pakje zakdoekjes”

In de loop van de dag werd het rustiger, en heb ik genoten van de Orang Oetans, de verschillende maki’s die scholen voor de regen, de bonobo’s en de gorilla’s. Ook het verhaal bij de Orang Oetans vond ik interessant. Ze zijn zo sterk dat ze de bouten in de houten palen moesten vastlassen, omdat anders de apen met hun handen de bouten opschroefden. Ook werd er verteld dat de Apenheul in samenwerking met de Universiteit Utrecht (of in ieder geval iets in Utrecht) een soort van Tinder bij apen deed, om zo het fokprogramma van deze apen te verbeteren. Fascinerend.