Albanië – Berat

We vertrekken na een ontbijtje in ze zon, vanuit onze schilderachtige Airbnb. We parkeren nog even in Ohrid om ons laatste Macedonische geld op te maken. We kopen koekjes en oploskoffie. We lopen over een soort markt die fruit en groenten verkoopt maar tegelijk een soort Blokker is en souvenirs verkoopt. Een hond volgt ons in de hoop dat we hem wat te eten geven. De straathonden hier zijn allemaal heel lief en blaffen alleen naar auto’s. (Waarom blaffen honden naar auto’s?)

We rijden een uurtje en komen bij de grens. We hebben gelezen dat de wegen in Albanië slecht zijn en dat het rijgedrag te wensen overlaat. Dat het personeel op de grens corrupt is, maar niets van dat alles. De grensovergang ging zeer soepel, een stempel aan de Macedonische kant, maar helaas van Albanië geen stempel in ons paspoort.

We zijn de grens over en het landschap verandert gelijk. Langs de kant van de weg zien we sproeiende tuinslangen en we grappen tegen elkaar dat dat de wasstraten van Albanië zijn. We rijden verder en het bleken echt de wasstraten van Albanië te zijn. Lavezi ofzo.

In Albanië zit op elk uitzichtpunt een restaurantje. Bij een van de restaurantjes wisselen Paul en ik van plek. Paul is moe van het rijden in de bergen en ik moet plassen. We eten een enorme salade en rekenen uiteindelijk 5 euro af.

10 minuten voor Berat moeten we de vader van onze host een berichtje sturen zodat hij bij de supermarkt klaar kan staan. We rijden een hele stijle parkeergarage in waarvan ik vrees voor de voorkant van de auto. We worden door een mannetje begeleid, en ik moet toch echt nog 5cm naar links, als hij goed staat, neemt de vader ons mee naar ons appartement ‘Geart’. We komen een groene weelde van citrusbomen en wijnranken. Er is van alles te zien. Er staan veel bloempotten en er hangen knuffels aan de muur. Ons appartement heeft drie bedden in de slaapkamer en twee in de keuken. Het is ook altijd weer even wennen als je het gebruikte toiletpapier in de prullenbak moet gooien.

We gaan voor een wandelingetje in Berat, de stad van de duizend ramen. Het is naseizoen, dus alles is super rustig. We lopen door de priegelige straatjes van Berat en komen niemand tegen, we zien een hoop waarschuwingsborden.

Uiteindelijk gaan we bij Lili eten, een restaurantje dat goed aangeschreven staat op Google. De achtertuin van Lili is een oase van rust met maar 6 tafeltjes. Totdat hij binnenkomt, een adhd-er met een talenknobbel. Hij zegt goedenavond, knoflook, tafelkleed, dankjewel, en probeert ons dankjewel in het Albaans te leren: Falemenderit, als Paul het goed heeft gezegd en heeft onthouden, dan krijgen we een extra Rakia als ‘toetje’. We eten een overheerlijke gevulde aubergine, een gevulde tomaat met rijst en salade, we spoelen het weg met zelfgemaakte wijn. Omdat er maar zes tafeltjes zijn, raken we aan de praat met onze buren (allemaal toeristen) Tyla uit Australië, Maxim en Sophie uit België en Laura en Benno uit Hamburg. Als onze shift er op zit, vertellen we Lili dat we morgen weer komen. Het recept krijgen we niet, wel mogen we ze inhuren voor 1miljoen euro, dan komt z’n vrouw ons alle recepten leren. Bij de deur weigeren we onze derde rakia, omdat ik graag een cocktail wil drinken (op ons 5,5 jaar jubileum) in de Berat Bazar bar (bbb krijgt ineens een andere betekenis) We nodigen de rest van het gezelschap uit om ons op te zoeken. Halverwege de cocktail komen ze vol gejoel binnen (gevolgd door een straathond). Ze moesten nog even rakia drinken met Lili, maar ze wisten Lili af te wimpelen. Drie cocktails later gaan we op de kop terug naar ons appartement