Kosovo – Prizren

Vanmorgen na het ontbijt vertrokken uit Tirana om naar Kosovo te rijden. Het is wel een uitdaging om de stad uit te komen, van de 175km die we moeten rijden doen we er het langst over om de Kanaalstraat (heel Tirana) uit te komen. We maken ons laatste geld op aan chocolade en tol. Bij de grens:

“Can I have a stamp?”

“Why?”

“Because I like it 😬”

Hij moet lachen. We zeggen “Faliminderet” en hij begint te glimmen. Iedereen begint te stralen als we dankjewel uitspreken in hun taal. In Albanië en Kosovo hetzelfde. Ik ben zojuist mijn 68e land binnengereden. En ik heb een stempel. Mijn dag kan niet meer stuk!

We parkeren voor het hostel, midden op een afslag, niemand toetert, niemand lijkt het vervelend te vinden. De eigenaar stapt bij ons in en we rijden naar zijn parkeerplaats. Ook hier is het assertief rijden, anders kom je er niet. We drinken een kopje thee en spelen een spelletje, ik ben moe van al het reizen, dus we doen het in een langzaam tempo vandaag. We lopen een rondje in Prizren en bij de eerste de beste souvenirsshop koop ik een magneetje, en ik krijg er ook gratis vier haarklipjes bij. Had ik al gezegd dat de mensen hier zo vriendelijk zijn?

Ze hebben hier een oude brug en huizen tegen de berg aan, en een kasteel. Zoals Lili zei (onze bestie in Berat) Berat, maar dan kleiner. De sfeer is hier wel veel beter vinden wij. Meer mensen op straat en meer gezelligheid. Het voelt warmer! Bij een andere shop koop ik een patch voor op mijn tas en wat kaartjes. Hij zegt: dat is dan 4,50 (ze gebruiken hier gewoon de euro, heel fijn) en hij geeft me te veel geld terug. “Oooh dank je wel” zegt hij, en ik krijg een vlaggetje van Kosovo als dank. Ik ben helemaal in mijn nopjes. En alle mensen op straat ook. Mensen laten ons makkelijker oversteken, en duimen gaan de lucht in!

We strijken even neer bij de moskee (een van de vele) en lezen even een boekje in de zon. Mensen zitten hier aan de Turkse thee op de verschillende terrasjes.

We lopen nog wat straatjes omhoog om van de zonsondergang te genieten. Als we genoeg gewandeld hebben, spreken we een bewaker aan bij een hotel en vraag ik in het Duits (want dat spreekt hij wel, en geen Engels) wat zijn favoriete restaurant is. We eten bij “Hani i Vjeter” en eten weer fantastisch voor onder de 20 euro…