Voor de zomervakantie ben ik begonnen met het Gelukkigerwijspad. Het is een pelgrimsroute in de provincie Utrecht. Je kunt het pad zelf invullen zoals je wilt. Je kunt stempels verzamelen en als je mij een beetje kent, weet je hoe gelukkig ik word van stempels (medailles doen het ook heel goed). Het moet een inspirerende route zijn, waar je geluk voor jezelf én anderen vergroot door te delen en te ontvangen. Bij mij is het dat ik me niet laat afleiden door sociale media, en dat ik echt bezig ben met de natuur. Je mag de route in een keer afleggen door onderweg te kamperen of bij mensen te logeren (Vrienden op de fiets), of je kunt hem in delen opsplitsen. Het boekje heeft een indeling gemaakt van etappes tussen de 20-30km.
In het pakket dat je van de website opgestuurd krijgt, zitten allemaal hebbedingetjes; een geluksmunt die je door kunt geven aan iemand van wie je vindt dat er nu wel wat geluk kan gebruiken. Een aantal kaarten die je onderweg kunt sturen, een vuilniszakje voor zwerfafval en een boekje met de route natuurlijk. De route is niet uitgezet met bordjes.
Ik ben begonnen in Amersfoort en toen ben ik bij het eerste beste koffietentje gaan zitten. Het Lokaal. Ik kreeg mijn eerste stempel en een geluktsmomentje (een kaart waar iets opstaat waar je over na kunt denken) Er was een tentoonstelling op het plein voor het lokaal van phingthing, wat geheel in de gedachte is van de wandeling. Het hele plein stond vol met gipsen beeldjes van ongeveer 1kg. Ik heb er eentje voor Paul meegenomen, dus ik had geen zin om daar 23km mee te slepen. Ik heb dan ook maar 9km gelopen. Het was een heerlijke dag waar ik omzwervingen heb gemaakt, ik in mijn bulletjournal heb geschreven, ik naar mensen heb geglimlacht, en een oud vrouwtje (93) op weg heb geholpen naar haar tehuis.
De volgende etappe begon in Leusden en heb ik deels met mijn collega Marion gelopen. Ze had koffie en lekkere broodjes meegenomen en het was weer een heerlijke dag. We hebben de beslommeringen van het leven als stiefmoeder besproken. Ze draaide na een uur weer om en zo kon ik nog even nadenken waar we het over hebben gehad. Ik liep tot station Maarn (dit is nog steeds niet de hele eerste etappe) maar na een heleboel ruiterpaden met mul zand was ik wel klaar in Maarn.
Vandaag heb ik dus vanaf station Maarn. Ik zou eigenlijk met Mike lopen, maar die heeft een blaar, dus deze (prachtige) dag is voor mij alleen. Bij Maarn duik je de bossen in, en loop je naar Doorn, een andere collega woont in Doorn, maar had helaas geen tijd voor een tussenstop van mij. Ik heb vandaag weer kastanjes verzameld (ik kon het niet laten) en ook ben ik op zoek gegaan naar eekhoorntjesbrood, maar ik heb kastanjeboleten gevonden. Thuis hebben we nog even gekeken of we hier echt niet dood aan gaan als we deze zometeen gaan bereiden tot een paddenstoelenpasta (daarover later meer…. hoop ik)
Astrid Joanna 