Na de belevenissen van gisterenavond zouden we maar een korte wandeling doen vandaag. Onze host vertelde dat het Nationaal park Galičica een mooi begin voor een wandeling zou zijn. Na een rustige start van de dag met koffie en een boekje gaan we op pad. Bij de ingang van het park vragen wat de mooiste wandeling is. Diegene naar Magaro Peak. Dat is wel 2u heen en 2u terug. We hebben genoeg eten en drinken mee, dus we doen het gewoon. Het is prachtig. We lopen 7,5km met 800 hoogtemeters.
Daarna stoppen we in het eerste dorpje (Trpejca/Трпејца) en hebben we diner met een uitzicht bij Restaurant & Terrace UNO. We proberen al ons geld op te maken in lokale supermarktjes want morgen gaan we naar Albanië. Geen spannende zaken gevonden vandaag helaas. Morgen in Albanië nieuwe kansen!
We zijn uitgenodigd bij onze host om zijn verlovingsfeest te vieren. Natuurlijk gaan we erheen! Er is geen bel, dus we lopen naar binnen, een vrolijk en enthousiast meisje probeert ons in het Engels te helpen. My uncle, in love, party, come, come en we volgen haar naar de volgende kamer. Een lange tafel met wel 30 mensen eraan. Wij worden naar de open haard geleid en mensen worden uit hun stoel gebonjourd om ons te laten zitten. Vrij ongemakkelijk nemen er plaats. Moeder komt langs met een doos bonbons en vraagt: “Wat willen jullie drinken?” “cola?!? We have whiskey and wine and beer. Geef mij maar eerst een cola, daarna alcohol. Hij lijkt tevreden. Paul neemt een biertje. Een grote plank vol met kaas, vlees, olijven, brood, dadel en chocolade hapjes verschijnt en we zorgen dat we steeds kauwen of een slokje nemen, want anders komen ze langs en zeggen ze: “Eat, eat”. Paul is nog niet halverwege zijn biertje als er weer een nieuwe voor hem klaarstaat. Mijn cola ruil ik voor een glas wijn (enorm) en leun achterover en geniet van het tafereeltje. Slave’s moeder danst, drinkt en rookt er op los. We nemen een soort hoestdrankje van haar aan. Dat is goed voor je buik zegt ze. Het smaakt naar munt en alcohol, we besluiten het niet helemaal op te drinken, om vervolgglaasjes tot t minimum te beperken.
We praten met de zwanger van Slave. Hij gaat er voor zorgen dat we een potje jam en een pot Ajvar van zijn schoonmoeder krijgen. Eigenlijk spreekt alleen Slave heel goed Engels, voor de rest is het ook veel handen- en voetenwerk. Ik word met 3 andere dames door moeder aan de hand meegenomen om een soort line dancing te doen langs de tafel. Helaas is er geen bewijs van. We krijgen applaus.
Even later is de sliert langer en moet ook Paul er aan geloven. Ook hier zijn helaas geen foto’s van. De moeder is erg in haar nopjes en danst uiteindelijk ook op de tafel. Met een bijna leeg glas wilden we gaan, maar moeder rukt weer aan met de fles wijn en een nieuwe halve liter voor Paul. Het is mooi geweest, en tegen onze principes in laten we een bijna vol glas bier en wijn staan. We zijn goed verzorgd en moe. Dit was een fantastische avond!
Vandaag beginnen we onze dag vroeg. Paul nog eerder want hij wil een rondje rennen. We ontbijten in Skopje bij Joy Café and bakery, waar we heerlijke koffie en broodjes hebben gedronken en gegeten. We vervolgen onze weg om bij Relax rent a car een auto te huren. Tot nu toe alles relaxed 😎. Hun kantoor zit op de tweede verdieping. Wij hebben gezocht op de eerste verdieping en op de tweede verdieping, maar we vonden ze uiteindelijk op de derde verdieping (overal op hun borden stond ook second floor)
We rijden Skopje met gemak uit, het is geen chaos zoals we vrijdag wel hadden ervaren, maar het is natuurlijk ook zondagochtend 10.15. We rijden een Peugeot 301 (denk ik, hij is wit in ieder geval) en hij rijdt als een zonnetje.
We nemen een omweg richting Ohrid, omdat de weg door het Mavrovo NP er heel mooi uitziet. Alles kleurt rood, oranje, geel, bruin en groen, heel herfstig allemaal.
We wandelen een klein stukje naar een kruis en we eten daar onze lunch op. We worden vergezeld door een stel uit Skopje, we krijgen haar kaartje van haar zeer luxe apartment aldaar. Ze hebben een hondje en tillen die a la Simba boven de afgrond.
Een paar leukigheden onderweg:
– Paul dacht blauwe varkentjes te zien, maar het waren een soort bouten van een brug 🙂
– Road wide 5m
– Mensen gaan midden op de weg staan om kastanjes te verkopen. Ook zagen we meerdere stalletjes met druiven langs de snelweg.
– We bezoeken een klooster van Johannes de doper, en we moeten als enige toegang betalen. Ik denk omdat we geen kruisje hebben geslagen bij het over de drempel stappen, maar Paul denkt dat hij er teveel als een toerist uitzag. We nemen wat van het heilige water mee, en twijfelen of we een mok moeten kopen.
Onze reis gaat verder richting Ohrid en we pikken twee lifters op 20min voor Ohrid. Ze kijken heel verbaasd als we stoppen, maar niet door ons, maar omdat er ook een politieauto achter ons stopt. Ze moesten zich legitimeren, en wij niet. We nemen Fahd en Matilda mee. Fahd is een Indier uit Dubai, en Matilda kwam uit Denemarken. We parkeren net buiten het oude centrum van Ohrid. Op de parkeerplaats nemen we afscheid, maar niet voordat we hun Albanees geld hebben geruild voor euro’s. Wij gaan toch daar nog naar toe. We lopen het oude centrum in en doen de board walk richting een van de vele kerken van Ohrid (ze hebben er 365)
We lopen door het toeristische centrum, maar al snel strijken we neer op een terrasje. We hebben uitzicht op een supermarkt en we gaan voordat we naar onze Airbnb (https://abnb.me/3ez3dI1Lmub) er nog even naar binnen. Het is onze favoriete bezigheid, supermarkt-souvenir-shoppen.
Onze Airbnb is fantastisch! Precies zoals het plaatje! We drinken een Rakija met de host, Slave die gisteren verloofd is en vandaag een feest geeft. We zijn uitgenodigd!
Uitzicht vanuit bed
Slave heeft ons een restaurant aangeraden: Dva Bisera. Als we aankomen is er geen plek, maar er blijkt toch plek te zijn, als we wat aandringen. Ik bestel een meze, “die hebben we helaas niet”. Ehm, ik ben vegetariër, heb je wat anders? “Oké, je krijgt de meze.” Het smaakte fantastisch, als hoofdgerecht een risotto met heel veel groenten.
Vandaag besloten we om ons te wagen op de omgeving van Skopje. Door Pance waren we er op geattendeerd dat we van de Matkakloof naar de berg Vodno konden lopen en dat het een van zijn favoriete wandelingen is.
Bus 60 rijdt van het busstation naar Matka. Ze werken hier met een soort ov-chipkaart die je bij een tickethokje kan kopen. Voor 120 Dinar heb je een dagticket. We komen om 10.18 aan op het station en zien dat we geluk hebben om 10.30 vertrekt onze bus. We hadden gisteren al gehoord dat we ook om 8.45 konden, maar toen lagen we nog in bed! We hadden nog net genoeg tijd om koffie te halen
Ons cyrillisch is nog niet zo heel goed maar de espresso en dubbele espresso halen we er wel uit.
De koffie blijkt echt goor te zijn, en de machine geeft geen geld terug. We proberen nog om chocolademelk te krijgen. De eerste is chocoladekoffie en de tweede chocolademelk. Alles is zeer af te raden om te kopen, mocht je hier komen.
In de bus kotst een meisje al het water uit wat ze daarvoor heeft zitten drinken. Wij houden angstvallig onze tassen op schoot, bang dat deze zuur gaan ruiken. We lezen de bordjes in het cyrillisch en notaris en supermarkt lukt. We leren een beetje de tekens en spellen er op los. Als twee groep 3-kinderen die net hebben leren lezen.
We worden veel te vroeg uit de bus gegooid, dus we moeten al 1,7km lopen voordat we bij het begin van de kloof aankomen. We kunnen gelukkig betere koffie krijgen bij de lounge bar. Paul maakt nog een gezellig praatje bij de toiletten.
We twijfelen nog even of we een boottour willen doen. Iemand vraagt ons of ze ons kan helpen met kiezen van de wandeling. Ze vertelt ons over de route naar het kruis en ze waarschuwde ons voor dolle honden. Ze is heel behulpzaam. Dat valt ons sowieso op. Mensen zijn heel erg vriendelijk en zijn in voor een praatje!
We wandelen langs de boten en eentje staat op het punt te vertrekken. Hij wil ons ook wel aan de overkant afzetten. We betalen bijna 400 Dinar voor twee kaartjes (ons kleingeld is op en hij heeft geen wisselgeld) hij zegt: “buy a coffee” zo van: geniet er maar van. Na een relaxed tochtje van een half uur met mooie uitzichten dropt de schipper ons ergens waar we niet willen zijn. Wij vragen hem of we naar de overkant mogen. Hij zegt dat alles goed is: “Everything is fine, I don’t care”
Onze boot
We lopen naar het klooster, wat een heftige klim is van 45min (wij doen het in 30m) Bovenaan is het gezellig met een aantal andere mensen. Het is echt naseizoen, ik kan me voorstellen dat het in de zomer heel druk is.
Na het klooster zien we dat we nog 3u30min moeten lopen. Aangezien we vrij laat gestart zijn voor een hike, hebben we er de pas in. Om 18u wordt het donker, en zonder pauzes zouden we om 16.50 aankomen bij het kruis. Na drie kwartier zwoegen komen we bij het volgende bord, nog 3u10 te gaan 😵💫 Ook op de kaart lijkt het alsof we niet vooruit komen. We lopen nog steviger door. We raken uiteindelijk de borden kwijt en moeten door de bushbush tot we weer op het pad zijn. (Thank you GPS)
Even later zien we het kruis. We kunnen even pauzeren, omdat blijkt dat we nog naar 55 min hoeven te lopen volgens Pauls app. We lopen al een half uur voor op schema. Haasten was dus totaal niet nodig. Overigens moet je je heel veel herfstkleuren voorstellen. Het is echt prachtig! Veel sprinkhanen en hagedisjes schieten voor onze voeten weg. Late vlinders en krekels laten ook van zich horen
Uiteindelijk hebben we er in plaats van 3u30 maar 3 uur over gelopen en rusten we even uit op de top en genieten van het uitzicht. Josif en Darko beginnen tegen ons te praten. Ik krijg het koud, dus we vragen aan hen of ze weten waar de bus gaat. Gelijk zeggen ze dat we ook met hen kunnen meerijden. We hoeven alleen maar 30 min te lopen naar beneden. We kunnen ook de kabelbaan nemen, maar we zeggen dat een half uur nog wel moet lukken. 1,5 u later komen we (in het donker) bij hun auto aan en brengen ze ons naar het centrum van Skopje. Darko’s rijstijl is niet per se de onze, maar we komen veilig aan in Skopje. We hebben 20km gelopen met 1000 hoogtemeters!
Vanmorgen zijn we heel vroeg vertrokken. We zijn bij mijn schoonouders gaan slapen, zodat zij ons zonder busstakingen konden brengen. Dat was heel fijn.
In de rij voor security komen we Pance tegen, die met zijn zoontje ook onderweg is naar Skopje. Als oude couchsurfer-vriend raakten we weer aan de praat en hebben we achter de douane koffie gedronken! We zijn als de Gates al sluiten nog niet door de paspoortcontrole. Oeps!
Na een vlucht van 2,5u tussen de kinderen met iPads en zonder oordoppen, komen we uitgerust in Skopje aan. Ik krijg een stempel! We hoeven niet heel ingewikkeld met bussen te doen, want Pance geeft ons een lift! Hij zet ons aan de rand van het centrum af, en wij gaan op zoek naar onze Airbnb. We zitten in een soort van Dali-huis. Heel tof! Kijk op instagram voor de rondleiding.
Het apartment van buiten
We beginnen om 15u met de free walking tour en we worden overspoeld met informatie. Wat me nog is bijgebleven:
– als je niest tijdens een monoloog van een ander, is het waar wat de ander zegt.
– er was hier een colourful revolutie, soort van geweldloos gevecht tegen de regering met verfbommen
– Macedonië heeft 360 dagen zon per jaar. Vandaar de vrolijke vlag 🇲🇰 De rode kleur staat voor de bloederige geschiedenis.
– Bulgarije vindt dat Macedonisch een Bulgaars dialect is.
– Prometeus heeft hier een broek aan
– Er is hier een winkel voor liften
– Ze hebben hier een brug met een fontein erop.
– Er zijn drie piratenschepen die eigenlijk geen echte schepen zijn, maar er wel zo uitzien.
– De 1,8 miljoen mensen die hier wonen, zouden in theorie in alle gevangenissen in de VS passen, die hebben namelijk plek voor 2,3 miljoen mensen.
Wat Paul heeft onthouden:
-1962 was er een aardbeving die het treinstation heeft doen instorten, waarbij de klok nog steeds op die tijd staat: 5u17
– Paul zijn herinnering was dat er 260 dagen zon was 🙂
– vast nog meer, maar hij wil naar bed nu.
Deze straathonden vergezelden ons de hele tourAjvar – lokale lekkernijAlexander de Grote
In Leidsche Rijn zijn er een aantal plekken waar je peren en appels kan plukken. Met de ladder zijn Ravi en Paul een paar weken geleden gaan plukken. Thuis aangekomen bleken het stoofpeertjes te zijn. Ik heb ook van Dieuwke een paar kilo gekregen.
Wat hebben we gemaakt: – Stoofperen the classic – Stoofpeertjes tarte-tatin – Stoofpeertjesjam
Stoofperen: schil ze van de buitenkant, maar hak ze niet in stukken. Wijn en water tot ze onder staan, kaneelstokje, steranijs, laurier, een paar scheppen suiker en koken maar. 45min-1u30 koken tot ze zacht zijn
Stoofpeertjes tarte-tatin: Oven voorverwarmen op hetelucht 170gr. Doe bakpapier in een taartvorm, schenk karamelstroop op de bodem, leg de (al een beetje) gestoofde peertjes gesneden in een mooi vormpje. Maak een kruimeldeeg van 100g boter, 200g bloem en 75 suiker, en druk goed aan over de peertjes. 40min in de oven. 30 min afkoelen en omdraaien. TADAAAA
Stoofpeertjesjam: 800 gr schoongemaakte stoofpeertjes (in kleine stukjes) 1 citroen (rasp en sap) 500ml gluhwein Scheut Port
– Kort koken, nachtje laten staan – Dan de volgende dag opkoken met nog 2-3 glazen water tot de peertjes een beetje zacht zijn, misschien nog wat water toevoegen. – Dan 1500gr geleisuiker toevoegen 4min koken, en dan in schone potten.
Appelazijn (moeten nog even zien of het is gelukt)
Appelsap: Dit maken we ter plekke, ik heb nog niet een goede manier bedacht om het in flessen te doen. Misschien iets voor volgend jaar. Dus sap om niet te bewaren, maar gewoon om op te drinken. Appels door de sapcentrifuge en klaar. Daar komt heel veel restafval van, en van alle restjes maakt Paul dan weer appelstroop, net als van alle restjes van de compote enz.
Appelstroop: maakt Paul, en daar heb ik me ook niet mee bezig gehouden. Hij doet geloof ik alle restjes in een grote pan, ook valappels en dingen die er niet meer uit zien, ook restjes van oud geworden rozijnen, gedroogde pruimen en vijgen vinden hun weg in deze enorme pan met troep. Laagje water erin, heel lang pruttelen en staan, dan door een grote zeefdoek, uit laten lekken, in laten koken (ik weet niet eens of het met suiker is) tot het dik is. Volgend jaar zal ik beter opletten, ik beloof het.
Compote: Appels schillen, en in stukjes, in een laagje water, met lekker veel kaneel en wachten tot het zacht is. Voor moes, even met de blender er doorheen. Voor de zoetekauwen onder ons, ook even een lepel suiker erbij
Appeltaart: Achter op de doos van een appeltaartmix van de supermarkt, met extra deeg is ook lekker. Eerder had ik het beste recept, maar ik weet niet meer waar ik die heb gelaten… (tips zijn welkom)
Appelnotenjam: 1000gr geschilde en geraspte appels, 250gr basterdsuiker, 1000gr geleisuiker, 250gr gehakte walnoten, 1 el koek/speculaaskruiden: – meng de geraspte appels met alle suiker en kruiden – breng roerend aan de kook – kook 4 min (zoals op de verpakking van de geleisuiker) – voeg de walnoten toe, en roer goed – vul de schone potjes, en zet ze ondersteboven (ik wil dus nu een grote trechter)
Appelazijn: we hebben alle restjes appelschillen en klokhuizen in water gezet, zodat het goed onder staat, en dan moet het binnenkort appelazijn zijn geworden.
Onze potjes zijn dus ook de hele tijd op, dus als je er een, of meer hebt, heel graag en dan het liefst een beetje jampotjesformaat, maar op dit moment zijn we met alles blij.
Internet vertelde me dat ik als ik een echte paddenstoelenplukker wilde zijn dat ik een papieren zak of een mandje moest hebben. (ik ben nog geen pro)
Na de wandeling van zondag kwam ik thuis met een rugzak vol met kastanjes en een klein zakje vol met kastanjeboleten. Nu ben ik niet echt een kenner wat betreft paddenstoelen, dus ik was wat zenuwachtig. Het hielp niet dat Mike zei dat er dit jaar al 32 mensen zijn overleden aan het eten van paddenstoelen die giftig bleken. Na wat informatie over boleten te hebben opgezocht (ik was al zover dat dit wat ik had geplukt geen eekhoorntjesbrood was, maar een andere boleet) op deze website: Natuurpunt.be was ik al iets zekerder van mijn zaak en ben gaan koken. Het zag er mooi uit, en het geurde ook fijn. Nu kan dat ook komen door de tijm, knoflook en sjalotjes. Paul en ik aan tafel met een bord dampende pasta voor ons neus. We kijken elkaar aan en vinden het toch nog wel een beetje spannend. Wat nou als het toch niet goed gaat. (als dit mijn laatste blogpost is, dan weet je wat er is gebeurd, en ik heb een mooi leven gehad, rouw niet om mij, maar vier feest, en maak een duizenddagenproject. Doei)
Ik wil nu eigenlijk graag een keer met een gids mee, die me gewoon uit ervaring kan vertellen welke paddenstoelen je wel kunt eten, en welke je toch het beste kunt overslaan.
Voor de zomervakantie ben ik begonnen met het Gelukkigerwijspad. Het is een pelgrimsroute in de provincie Utrecht. Je kunt het pad zelf invullen zoals je wilt. Je kunt stempels verzamelen en als je mij een beetje kent, weet je hoe gelukkig ik word van stempels (medailles doen het ook heel goed). Het moet een inspirerende route zijn, waar je geluk voor jezelf én anderen vergroot door te delen en te ontvangen. Bij mij is het dat ik me niet laat afleiden door sociale media, en dat ik echt bezig ben met de natuur. Je mag de route in een keer afleggen door onderweg te kamperen of bij mensen te logeren (Vrienden op de fiets), of je kunt hem in delen opsplitsen. Het boekje heeft een indeling gemaakt van etappes tussen de 20-30km.
In het pakket dat je van de website opgestuurd krijgt, zitten allemaal hebbedingetjes; een geluksmunt die je door kunt geven aan iemand van wie je vindt dat er nu wel wat geluk kan gebruiken. Een aantal kaarten die je onderweg kunt sturen, een vuilniszakje voor zwerfafval en een boekje met de route natuurlijk. De route is niet uitgezet met bordjes.
Ik ben begonnen in Amersfoort en toen ben ik bij het eerste beste koffietentje gaan zitten. Het Lokaal. Ik kreeg mijn eerste stempel en een geluktsmomentje (een kaart waar iets opstaat waar je over na kunt denken) Er was een tentoonstelling op het plein voor het lokaal van phingthing, wat geheel in de gedachte is van de wandeling. Het hele plein stond vol met gipsen beeldjes van ongeveer 1kg. Ik heb er eentje voor Paul meegenomen, dus ik had geen zin om daar 23km mee te slepen. Ik heb dan ook maar 9km gelopen. Het was een heerlijke dag waar ik omzwervingen heb gemaakt, ik in mijn bulletjournal heb geschreven, ik naar mensen heb geglimlacht, en een oud vrouwtje (93) op weg heb geholpen naar haar tehuis.
De volgende etappe begon in Leusden en heb ik deels met mijn collega Marion gelopen. Ze had koffie en lekkere broodjes meegenomen en het was weer een heerlijke dag. We hebben de beslommeringen van het leven als stiefmoeder besproken. Ze draaide na een uur weer om en zo kon ik nog even nadenken waar we het over hebben gehad. Ik liep tot station Maarn (dit is nog steeds niet de hele eerste etappe) maar na een heleboel ruiterpaden met mul zand was ik wel klaar in Maarn.
Vandaag heb ik dus vanaf station Maarn. Ik zou eigenlijk met Mike lopen, maar die heeft een blaar, dus deze (prachtige) dag is voor mij alleen. Bij Maarn duik je de bossen in, en loop je naar Doorn, een andere collega woont in Doorn, maar had helaas geen tijd voor een tussenstop van mij. Ik heb vandaag weer kastanjes verzameld (ik kon het niet laten) en ook ben ik op zoek gegaan naar eekhoorntjesbrood, maar ik heb kastanjeboleten gevonden. Thuis hebben we nog even gekeken of we hier echt niet dood aan gaan als we deze zometeen gaan bereiden tot een paddenstoelenpasta (daarover later meer…. hoop ik)
Op een grote paddestoel…Meer paddenstoelen 🍄 Alleen rond de Helenaheuvel was het erg drukDe oogst – kastanjes en kastanjeboleten
Ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik 50km moet wandelen in de maand januari. Ik zit vandaag op 25. Mijn vader en ik hebben afgesproken om vandaag een dagje naar Rotterdam te gaan. Hij vraagt wat ik graag wil doen, maar eigenlijk wil hij graag zijn eigen plan trekken. Dus dat doen we. Hij wilde graag naar de floating farm, maar die blijkt in Schiedam te liggen en op woensdag gesloten te zijn. Hij stelt voor om met de trein naar Rotterdam Zuid te gaan, me daar het station te laten zien en vervolgens terug te keren naar station Blaak. Niets is minder waar. De treinen naar Dordrecht liggen bijna allemaal stil wegens een defect aan het spoor. Helaas. Ik zeg dat ik voor 1 februari nog 25km te moeten lopen. We gaan lopen. Eerst gaan we het stadhuis in. We mogen van de suppoost alleen beneden en in de tuin kijken . Het voelt een beetje gek om een stadhuis binnen te lopen zonder dat je je paspoort moet verlengen of iets anders moet regelen. “Het is een overheidsgebouw, dus van ons allemaal”, sprak mijn vader. Maar het is een schitterend gebouw. Een schoonmaker poetst het koper van de relingen en ik zie de tekst op het plafond navigare necesse est (Varen is noodzakelijk).
“Rotterdam is de stad van de opgestroopte mouwen”, zegt mijn vader terwijl hij naar een stenen reliëf in de muur kijkt (niemand met opgestroopte mouwen te zien… )
We lopen verder naar het WTC. Weer een gebouw waar ik zonder mijn vader niet zomaar naar binnen was gelopen. Een prachtig groots gebouw (gratis toiletten). Die wijze man zegt dat je in het WTC kantoortjes kan huren, dus dat je er als buitenstaander ook gewoon naar binnen mag lopen. We nemen de lift naar de bovenste verdieping, waar we in een bouwkeet terecht komen, mijn vader verwachtte een restaurant. We kunnen, zonder gestoord te worden (en zonder te dure koffie te drinken), over de hele lengte en breedte van het gebouw lopen. “Die rivier is de maas…” Mijn vader wijst van alles aan; de Laurenskerk, de Markthal en de kubuswoningen. Na een beetje draaierig te zijn geworden (het is op de 23everdieping), gaan we weer naar beneden. We lopen de kerk in, waar op dit moment de World Press Photo expositie wordt gehouden.
We vervolgen naar het volgende gebouw dat ik voorbij was gelopen zonder mijn vader: de bibliotheek. “Als ik een roltrap zie, moet ik hem nemen”, zegt mijn vader. Ik beloof hem eraan te houden. We lopen helemaal naar boven. Fascinerend gebouw, maar met een minder mooi uitzicht op de stad dan het WTC. We lopen als laatste stop voor de lunch naar station Blaak waar mijn vader aan meegewerkt heeft. Hij zal me de plaquette laten zien, waarop staat dat er een prijs is gewonnen met dit station. Als mijn vader mij plaquettes wil laten zien ben ik niet gelijk enthousiast. Als kind heeft hij me verteld dat er een plaquette op Newtonstraat 67, Amsterdam hangt, omdat hij daar is geboren. Toen we gingen kijken, bleek hij er niet te hangen. Ik heb daar nog een zak snoep mee gewonnen, omdat ik had gewed dat er geen plaquette hing. Stiekem hoopte ik natuurlijk dat er voor zo’n belangrijke vader wel zo’n ding hing. De plaquette op station Blaak bleek er te hangen. Ze hebben er de betonprijs van 1995 mee verdiend, de trein rijdt ondergronds, maar ook de metro die er in een ondergrondse brug overheen kruist.
De Markthal ruikt naar oud vet, en we zoeken een tentje op waar het niet zo ruikt. De Volkslust, “het bakhuys uit Antwerpen” heeft een all day breakfast waar ik erg van heb genoten. We vervolgen onze weg naar het Museumkwartier waar we genieten van de expositie van Thierry Mugler in de Kunsthal. Helaas is het Boymans gesloten. We sluiten de dag af met een welverdiend drankje en voor de spits zitten we weer in de trein terug naar huis. Mooie dag! Maar ik heb slechts 8.9km gelopen.
