Deze invasieve exoot mag je niet planten, niet verkopen en niet verspreiden. Het zijn gezellige bloemetjes die hun zaden opslaan in een knop, die bij aanraking explodeert! Dit is heel leuk om te doen. Wij probeerden alleen nu de zaden op te vangen zodat we daarmee wat kunnen maken.
Je ziet de groene zaaddoos naast de bloemetjes, hieronder zie je hoe gekruld ze er na zo’n explosie uitzien.
Deze zaadjes zijn goed als ze wit, bruin of zwart zijn.
We roosteren en doen we door de salade.
Paul heeft op zijn duizenddagenproject staan dat hij een weekend uit de tuin wil eten en hij treft alle voorbereidingen.
Om te kijken of ze goed zijn moet je ze even onderdompelen in een badje: drijven ze, dan is het foute boel. Weg ermee!
De eikels heeft hij gedroogd in de oven, door de oven eventjes aan te zetten, toen is hij vergeten de oven uit te zetten, en waren alle eikels verbrand.
Wordt vervolgd.
In 2016 had ik een huisgenootje, Mari. Ze kwam voor een half jaar in Utrecht studeren. Zelf woonde ze in Wintertur in Zwitserland. In de eerste week dat we elkaar kenden, besloten we samen naar Nice te gaan en sinds die tijd gebruiken we: housemate – soulmate als onze slogan.
Onze tripjes zijn al naar Basel, Parijs, Lyon, Nice, Heidelberg, Mannheim, Milaan, Zurich, Wintertur en Cinque Terre gegaan.
Dit weekend gingen we naar Keulen. Met wat problemen van de Deutsche Bahn komen we rond dezelfde tijd in Keulen aan. We nemen ons altijd voor om nadat we zijn aangekomen er nog gezellig op uit te gaan, maar blijven altijd in het hotel, we wisselen cadeautjes en verhalen uit.
We lopen van het hotel (hotel Brandenburg) naar onze ontbijtlocatie: Café Chocolate, niet een heel uitnodigende buurt, maar wel heerlijk eten. We vervolgen onze route richting het Belgische Kwartier, want dat is de buurt met veel concept stores (bijvoorbeeld Schee) hippe koffietentjes en zo.
We hebben ‘s middags een tour geboekt, een street art tour op de fiets. We hebben een vreselijke gids, die ons naar leuke plekken brengt. De gids echt een typetje, waar we de rest van het weekend genoeg grappen over kunnen maken. We fietsen langs het Belgisch Kwartier, waar een beeld zit van een levensgrote man met een hoodie helemaal over zijn gezicht dichtgetrokken. Hij zit op de rand van het balkon (best cool!). We zien verschillende spray-paint van de banana-sprayer. We fietsen langs het station Köln-Ehrenfeld, waar ook prachtige street art in de buurt is!
We eten bij Chum Chay, wat een vegetarische Vietnamees restaurant is! Goddelijk eten! Als je in Keulen bent, of je nou vegetariër bent of niet, hier moet je eten!
We spelen spelletjes in café Delirium op een oude Nintendo, met een lekker tapbiertje erbij.
De volgende morgen ontbijten we aan de andere kant van het water, bij St Louis Café. Het is heerlijk zonnig, dus we beslissen dat dat het beste idee is van de dag. Wandelen van café naar café. We strijken neer bij het Chocolademuseum. Het is dat we net gebruncht hebben, maar de chocoladefondue voor 1 ziet er goddelijk uit!
Mari moet vrij vroeg weer terug met de trein, dus we nemen afscheid. Daarna bezoek ik nog het museum voor moderne kunst. Museum Ludwig.
Voor dit recept heb ik speciaal een sloffenring gekocht. Een sloffenbodem vind ik altijd zo lekker chewy en aangezien we appels uit de tuin hebben, zocht ik een recept met appels. Degene die ik heb gevonden is van Paulines keuken, maar die is met Griekse yoghurt. Dat heb ik weg gelaten, omdat ik dacht dat de yoghurt er dan helemaal zou intrekken en dat leek me vies.
Deeg:
Vulling:
Wederom een slice uit Nieuw Zeeland. Pittige gember slice, in elk restaurant anders (ik heb er twee geprobeerd, omdat er zoveel verschillende slices zijn). Ik heb veel recepten kunnen vinden. Ik koos er eentje uit waarvan ik het grootste deel van de ingrediënten in huis had. (This recipe first appeared in Food magazine issue 85.)
Het duizenddagenproject begint net voor mijn verjaardag. Bak 20 nieuwe taarten: De eerste taart is abrikozen-kokos-slice:
In Nieuw-Zeeland zijn ze gek op slices, die heb ik daar veelvuldig uitgeprobeerd. Dit is een klassieker (ik weet niet of dit recept dat per se is, maar mmm)
Door bezig te zijn met mijn doelen en het verhaal erachter, leek het me leuk om te zoeken naar mijn oude doelen. Aangezien ik zeer gestructureerd ben, heb ik deze best gemakkelijk terug kunnen vinden. Ik kwam erachter dat ik mijn eerste project op 1 januari 2010 ben begonnen:
Duizenddagenproject 1: Vanaf 1-1-2010 – einddatum: 2- 9-2012
29 van de 100 doelen gehaald.
Ik zie dat ik niet direct het volgende project ben gestart. Hier zaten dus 3 weken tussen. Het grappige is, dat ik er steeds maar doelen bijbedacht, dat doe ik nog steeds. Hier heb ik denk ik om het overzicht te bewaren de doelen die ik nog niet heb gehaald, onderaan gezet.
Duizenddagenproject 2: Vanaf 23-09-2012 – einddatum: 20- 6-2015
61 van de 128 doelen gehaald
Deze sluit wel precies aan op de vorige, maar deze is dan maar voor de helft bijgewerkt, ergens tot halverwege 2016. 21/96 gehaald
Duizenddagenproject 3: Vanaf 21 juni 2015 – 17 mrt 2018
Duizenddagenproject 4: 17 maart 2018 – 11 dec 2020
61/101 gehaald
Ideetjes die ik in de loop der tijd ben tegengekomen, maar niet of half heb gebruikt
Voor mijn duizenddagenproject (wat vrijdag eindigt) moest ik nog een dag alles met één letter eten. Het vroeg soms om wat creativiteit om wel het bakkie te mogen drinken en een biologisch ei te mogen eten. Hier de samenvatting van de dag! Zeker voor herhaling vatbaar voor het volgende duizenddagenproject! Ik dacht sowieso aan thema-eten. We doen altijd de weekboodschappen bij Lidl. Zij hebben vaak themaweken. Leuk om daar dan de recepten van te gaan maken.
Elk jaar maak ik wel weer likeur, maar we vergeten het steeds om te serveren. Dus als je bij ons bent, stel gerust eens voor om eens van onze likeur te proeven. We hebben nog pruimenlikeur, abrikozenlikeur en nu komt dus over 3 maanden bramenlikeur eraan. Hier volgt het recept:
Dit doe je allemaal bij elkaar in een weckpot (ik gebruik er twee en heb dus ook 2 kaneelstokjes nodig / het vanillestokje heb ik doormidden gesneden, en ook opengesneden zodat het merg een vrije weg naar buiten heeft) en laat drie maanden rusten. De suiker zal in het begin nog op de bodem liggen, dus goed roeren, en als het in de pot zit af en toe omkeren zodat de wodka eraan herinnert wordt om de suiker op te nemen.
En dan is het maar hopen dat het wat wordt, anders zijn de drie maanden wachten voor niets geweest.
Vorige week maakte ik met Marijne een bramentaart, met bramen uit de tuin. De bramen groeien zo hard dit jaar, niet te geloven. De vriezer ligt vol, dus er komt binnenkort nog jam aan, maar eerst maar eens aan de gang met de verse bramen.
De taart: <- dit is het originele recept, maar dat is zo onleesbaar door alle reclame
Astrid Joanna 