Geen categorie – Pagina 10

Albanië – Berat

We vertrekken na een ontbijtje in ze zon, vanuit onze schilderachtige Airbnb. We parkeren nog even in Ohrid om ons laatste Macedonische geld op te maken. We kopen koekjes en oploskoffie. We lopen over een soort markt die fruit en groenten verkoopt maar tegelijk een soort Blokker is en souvenirs verkoopt. Een hond volgt ons in de hoop dat we hem wat te eten geven. De straathonden hier zijn allemaal heel lief en blaffen alleen naar auto’s. (Waarom blaffen honden naar auto’s?)

We rijden een uurtje en komen bij de grens. We hebben gelezen dat de wegen in Albanië slecht zijn en dat het rijgedrag te wensen overlaat. Dat het personeel op de grens corrupt is, maar niets van dat alles. De grensovergang ging zeer soepel, een stempel aan de Macedonische kant, maar helaas van Albanië geen stempel in ons paspoort.

We zijn de grens over en het landschap verandert gelijk. Langs de kant van de weg zien we sproeiende tuinslangen en we grappen tegen elkaar dat dat de wasstraten van Albanië zijn. We rijden verder en het bleken echt de wasstraten van Albanië te zijn. Lavezi ofzo.

In Albanië zit op elk uitzichtpunt een restaurantje. Bij een van de restaurantjes wisselen Paul en ik van plek. Paul is moe van het rijden in de bergen en ik moet plassen. We eten een enorme salade en rekenen uiteindelijk 5 euro af.

10 minuten voor Berat moeten we de vader van onze host een berichtje sturen zodat hij bij de supermarkt klaar kan staan. We rijden een hele stijle parkeergarage in waarvan ik vrees voor de voorkant van de auto. We worden door een mannetje begeleid, en ik moet toch echt nog 5cm naar links, als hij goed staat, neemt de vader ons mee naar ons appartement ‘Geart’. We komen een groene weelde van citrusbomen en wijnranken. Er is van alles te zien. Er staan veel bloempotten en er hangen knuffels aan de muur. Ons appartement heeft drie bedden in de slaapkamer en twee in de keuken. Het is ook altijd weer even wennen als je het gebruikte toiletpapier in de prullenbak moet gooien.

We gaan voor een wandelingetje in Berat, de stad van de duizend ramen. Het is naseizoen, dus alles is super rustig. We lopen door de priegelige straatjes van Berat en komen niemand tegen, we zien een hoop waarschuwingsborden.

Uiteindelijk gaan we bij Lili eten, een restaurantje dat goed aangeschreven staat op Google. De achtertuin van Lili is een oase van rust met maar 6 tafeltjes. Totdat hij binnenkomt, een adhd-er met een talenknobbel. Hij zegt goedenavond, knoflook, tafelkleed, dankjewel, en probeert ons dankjewel in het Albaans te leren: Falemenderit, als Paul het goed heeft gezegd en heeft onthouden, dan krijgen we een extra Rakia als ‘toetje’. We eten een overheerlijke gevulde aubergine, een gevulde tomaat met rijst en salade, we spoelen het weg met zelfgemaakte wijn. Omdat er maar zes tafeltjes zijn, raken we aan de praat met onze buren (allemaal toeristen) Tyla uit Australië, Maxim en Sophie uit België en Laura en Benno uit Hamburg. Als onze shift er op zit, vertellen we Lili dat we morgen weer komen. Het recept krijgen we niet, wel mogen we ze inhuren voor 1miljoen euro, dan komt z’n vrouw ons alle recepten leren. Bij de deur weigeren we onze derde rakia, omdat ik graag een cocktail wil drinken (op ons 5,5 jaar jubileum) in de Berat Bazar bar (bbb krijgt ineens een andere betekenis) We nodigen de rest van het gezelschap uit om ons op te zoeken. Halverwege de cocktail komen ze vol gejoel binnen (gevolgd door een straathond). Ze moesten nog even rakia drinken met Lili, maar ze wisten Lili af te wimpelen. Drie cocktails later gaan we op de kop terug naar ons appartement

Nationaal park Galičica en Magaro peak 2255m

Na de belevenissen van gisterenavond zouden we maar een korte wandeling doen vandaag. Onze host vertelde dat het Nationaal park Galičica een mooi begin voor een wandeling zou zijn. Na een rustige start van de dag met koffie en een boekje gaan we op pad. Bij de ingang van het park vragen wat de mooiste wandeling is. Diegene naar Magaro Peak. Dat is wel 2u heen en 2u terug. We hebben genoeg eten en drinken mee, dus we doen het gewoon. Het is prachtig. We lopen 7,5km met 800 hoogtemeters.

Daarna stoppen we in het eerste dorpje (Trpejca/Трпејца) en hebben we diner met een uitzicht bij Restaurant & Terrace UNO. We proberen al ons geld op te maken in lokale supermarktjes want morgen gaan we naar Albanië. Geen spannende zaken gevonden vandaag helaas. Morgen in Albanië nieuwe kansen!

Pestani feest!

We zijn uitgenodigd bij onze host om zijn verlovingsfeest te vieren. Natuurlijk gaan we erheen! Er is geen bel, dus we lopen naar binnen, een vrolijk en enthousiast meisje probeert ons in het Engels te helpen. My uncle, in love, party, come, come en we volgen haar naar de volgende kamer. Een lange tafel met wel 30 mensen eraan. Wij worden naar de open haard geleid en mensen worden uit hun stoel gebonjourd om ons te laten zitten. Vrij ongemakkelijk nemen er plaats. Moeder komt langs met een doos bonbons en vraagt: “Wat willen jullie drinken?” “cola?!? We have whiskey and wine and beer. Geef mij maar eerst een cola, daarna alcohol. Hij lijkt tevreden. Paul neemt een biertje. Een grote plank vol met kaas, vlees, olijven, brood, dadel en chocolade hapjes verschijnt en we zorgen dat we steeds kauwen of een slokje nemen, want anders komen ze langs en zeggen ze: “Eat, eat”. Paul is nog niet halverwege zijn biertje als er weer een nieuwe voor hem klaarstaat. Mijn cola ruil ik voor een glas wijn (enorm) en leun achterover en geniet van het tafereeltje. Slave’s moeder danst, drinkt en rookt er op los. We nemen een soort hoestdrankje van haar aan. Dat is goed voor je buik zegt ze. Het smaakt naar munt en alcohol, we besluiten het niet helemaal op te drinken, om vervolgglaasjes tot t minimum te beperken.

We praten met de zwanger van Slave. Hij gaat er voor zorgen dat we een potje jam en een pot Ajvar van zijn schoonmoeder krijgen. Eigenlijk spreekt alleen Slave heel goed Engels, voor de rest is het ook veel handen- en voetenwerk. Ik word met 3 andere dames door moeder aan de hand meegenomen om een soort line dancing te doen langs de tafel. Helaas is er geen bewijs van. We krijgen applaus.

Even later is de sliert langer en moet ook Paul er aan geloven. Ook hier zijn helaas geen foto’s van. De moeder is erg in haar nopjes en danst uiteindelijk ook op de tafel. Met een bijna leeg glas wilden we gaan, maar moeder rukt weer aan met de fles wijn en een nieuwe halve liter voor Paul. Het is mooi geweest, en tegen onze principes in laten we een bijna vol glas bier en wijn staan. We zijn goed verzorgd en moe. Dit was een fantastische avond!

Skopje – Mavrovo NP – Ohrid – Pestani

Vandaag beginnen we onze dag vroeg. Paul nog eerder want hij wil een rondje rennen. We ontbijten in Skopje bij Joy Café and bakery, waar we heerlijke koffie en broodjes hebben gedronken en gegeten. We vervolgen onze weg om bij Relax rent a car een auto te huren. Tot nu toe alles relaxed 😎. Hun kantoor zit op de tweede verdieping. Wij hebben gezocht op de eerste verdieping en op de tweede verdieping, maar we vonden ze uiteindelijk op de derde verdieping (overal op hun borden stond ook second floor)

We rijden Skopje met gemak uit, het is geen chaos zoals we vrijdag wel hadden ervaren, maar het is natuurlijk ook zondagochtend 10.15. We rijden een Peugeot 301 (denk ik, hij is wit in ieder geval) en hij rijdt als een zonnetje.

We nemen een omweg richting Ohrid, omdat de weg door het Mavrovo NP er heel mooi uitziet. Alles kleurt rood, oranje, geel, bruin en groen, heel herfstig allemaal.

We wandelen een klein stukje naar een kruis en we eten daar onze lunch op. We worden vergezeld door een stel uit Skopje, we krijgen haar kaartje van haar zeer luxe apartment aldaar. Ze hebben een hondje en tillen die a la Simba boven de afgrond.

Een paar leukigheden onderweg:

– Paul dacht blauwe varkentjes te zien, maar het waren een soort bouten van een brug 🙂

– Road wide 5m

– Mensen gaan midden op de weg staan om kastanjes te verkopen. Ook zagen we meerdere stalletjes met druiven langs de snelweg.

– We bezoeken een klooster van Johannes de doper, en we moeten als enige toegang betalen. Ik denk omdat we geen kruisje hebben geslagen bij het over de drempel stappen, maar Paul denkt dat hij er teveel als een toerist uitzag. We nemen wat van het heilige water mee, en twijfelen of we een mok moeten kopen.

Onze reis gaat verder richting Ohrid en we pikken twee lifters op 20min voor Ohrid. Ze kijken heel verbaasd als we stoppen, maar niet door ons, maar omdat er ook een politieauto achter ons stopt. Ze moesten zich legitimeren, en wij niet. We nemen Fahd en Matilda mee. Fahd is een Indier uit Dubai, en Matilda kwam uit Denemarken. We parkeren net buiten het oude centrum van Ohrid. Op de parkeerplaats nemen we afscheid, maar niet voordat we hun Albanees geld hebben geruild voor euro’s. Wij gaan toch daar nog naar toe. We lopen het oude centrum in en doen de board walk richting een van de vele kerken van Ohrid (ze hebben er 365)

We lopen door het toeristische centrum, maar al snel strijken we neer op een terrasje. We hebben uitzicht op een supermarkt en we gaan voordat we naar onze Airbnb (https://abnb.me/3ez3dI1Lmub) er nog even naar binnen. Het is onze favoriete bezigheid, supermarkt-souvenir-shoppen.

Onze Airbnb is fantastisch! Precies zoals het plaatje! We drinken een Rakija met de host, Slave die gisteren verloofd is en vandaag een feest geeft. We zijn uitgenodigd!

Slave heeft ons een restaurant aangeraden: Dva Bisera. Als we aankomen is er geen plek, maar er blijkt toch plek te zijn, als we wat aandringen. Ik bestel een meze, “die hebben we helaas niet”. Ehm, ik ben vegetariër, heb je wat anders? “Oké, je krijgt de meze.” Het smaakte fantastisch, als hoofdgerecht een risotto met heel veel groenten.

Skopje dag 2

Vandaag besloten we om ons te wagen op de omgeving van Skopje. Door Pance waren we er op geattendeerd dat we van de Matkakloof naar de berg Vodno konden lopen en dat het een van zijn favoriete wandelingen is.

Bus 60 rijdt van het busstation naar Matka. Ze werken hier met een soort ov-chipkaart die je bij een tickethokje kan kopen. Voor 120 Dinar heb je een dagticket. We komen om 10.18 aan op het station en zien dat we geluk hebben om 10.30 vertrekt onze bus. We hadden gisteren al gehoord dat we ook om 8.45 konden, maar toen lagen we nog in bed! We hadden nog net genoeg tijd om koffie te halen

Ons cyrillisch is nog niet zo heel goed maar de espresso en dubbele espresso halen we er wel uit.

De koffie blijkt echt goor te zijn, en de machine geeft geen geld terug. We proberen nog om chocolademelk te krijgen. De eerste is chocoladekoffie en de tweede chocolademelk. Alles is zeer af te raden om te kopen, mocht je hier komen.

In de bus kotst een meisje al het water uit wat ze daarvoor heeft zitten drinken. Wij houden angstvallig onze tassen op schoot, bang dat deze zuur gaan ruiken. We lezen de bordjes in het cyrillisch en notaris en supermarkt lukt. We leren een beetje de tekens en spellen er op los. Als twee groep 3-kinderen die net hebben leren lezen.

We worden veel te vroeg uit de bus gegooid, dus we moeten al 1,7km lopen voordat we bij het begin van de kloof aankomen. We kunnen gelukkig betere koffie krijgen bij de lounge bar. Paul maakt nog een gezellig praatje bij de toiletten.

We twijfelen nog even of we een boottour willen doen. Iemand vraagt ons of ze ons kan helpen met kiezen van de wandeling. Ze vertelt ons over de route naar het kruis en ze waarschuwde ons voor dolle honden. Ze is heel behulpzaam. Dat valt ons sowieso op. Mensen zijn heel erg vriendelijk en zijn in voor een praatje!

We wandelen langs de boten en eentje staat op het punt te vertrekken. Hij wil ons ook wel aan de overkant afzetten. We betalen bijna 400 Dinar voor twee kaartjes (ons kleingeld is op en hij heeft geen wisselgeld) hij zegt: “buy a coffee” zo van: geniet er maar van. Na een relaxed tochtje van een half uur met mooie uitzichten dropt de schipper ons ergens waar we niet willen zijn. Wij vragen hem of we naar de overkant mogen. Hij zegt dat alles goed is: “Everything is fine, I don’t care”

We lopen naar het klooster, wat een heftige klim is van 45min (wij doen het in 30m) Bovenaan is het gezellig met een aantal andere mensen. Het is echt naseizoen, ik kan me voorstellen dat het in de zomer heel druk is.

Na het klooster zien we dat we nog 3u30min moeten lopen. Aangezien we vrij laat gestart zijn voor een hike, hebben we er de pas in. Om 18u wordt het donker, en zonder pauzes zouden we om 16.50 aankomen bij het kruis.
Na drie kwartier zwoegen komen we bij het volgende bord, nog 3u10 te gaan 😵‍💫 Ook op de kaart lijkt het alsof we niet vooruit komen. We lopen nog steviger door. We raken uiteindelijk de borden kwijt en moeten door de bushbush tot we weer op het pad zijn. (Thank you GPS)

Even later zien we het kruis. We kunnen even pauzeren, omdat blijkt dat we nog naar 55 min hoeven te lopen volgens Pauls app. We lopen al een half uur voor op schema. Haasten was dus totaal niet nodig. Overigens moet je je heel veel herfstkleuren voorstellen. Het is echt prachtig! Veel sprinkhanen en hagedisjes schieten voor onze voeten weg. Late vlinders en krekels laten ook van zich horen

Uiteindelijk hebben we er in plaats van 3u30 maar 3 uur over gelopen en rusten we even uit op de top en genieten van het uitzicht. Josif en Darko beginnen tegen ons te praten. Ik krijg het koud, dus we vragen aan hen of ze weten waar de bus gaat. Gelijk zeggen ze dat we ook met hen kunnen meerijden. We hoeven alleen maar 30 min te lopen naar beneden. We kunnen ook de kabelbaan nemen, maar we zeggen dat een half uur nog wel moet lukken. 1,5 u later komen we (in het donker) bij hun auto aan en brengen ze ons naar het centrum van Skopje. Darko’s rijstijl is niet per se de onze, maar we komen veilig aan in Skopje. We hebben 20km gelopen met 1000 hoogtemeters!

Skopje dag 1

Vanmorgen zijn we heel vroeg vertrokken. We zijn bij mijn schoonouders gaan slapen, zodat zij ons zonder busstakingen konden brengen. Dat was heel fijn.

In de rij voor security komen we Pance tegen, die met zijn zoontje ook onderweg is naar Skopje. Als oude couchsurfer-vriend raakten we weer aan de praat en hebben we achter de douane koffie gedronken! We zijn als de Gates al sluiten nog niet door de paspoortcontrole. Oeps!

Na een vlucht van 2,5u tussen de kinderen met iPads en zonder oordoppen, komen we uitgerust in Skopje aan. Ik krijg een stempel! We hoeven niet heel ingewikkeld met bussen te doen, want Pance geeft ons een lift! Hij zet ons aan de rand van het centrum af, en wij gaan op zoek naar onze Airbnb. We zitten in een soort van Dali-huis. Heel tof! Kijk op instagram voor de rondleiding.

We beginnen om 15u met de free walking tour en we worden overspoeld met informatie. Wat me nog is bijgebleven:

– als je niest tijdens een monoloog van een ander, is het waar wat de ander zegt.

– er was hier een colourful revolutie, soort van geweldloos gevecht tegen de regering met verfbommen

– Macedonië heeft 360 dagen zon per jaar. Vandaar de vrolijke vlag 🇲🇰 De rode kleur staat voor de bloederige geschiedenis.

– Bulgarije vindt dat Macedonisch een Bulgaars dialect is.

– Prometeus heeft hier een broek aan

– Er is hier een winkel voor liften

– Ze hebben hier een brug met een fontein erop.

– Er zijn drie piratenschepen die eigenlijk geen echte schepen zijn, maar er wel zo uitzien.

– De 1,8 miljoen mensen die hier wonen, zouden in theorie in alle gevangenissen in de VS passen, die hebben namelijk plek voor 2,3 miljoen mensen.

Wat Paul heeft onthouden:

-1962 was er een aardbeving die het treinstation heeft doen instorten, waarbij de klok nog steeds op die tijd staat: 5u17

– Paul zijn herinnering was dat er 260 dagen zon was 🙂

– vast nog meer, maar hij wil naar bed nu.

Deze straathonden vergezelden ons de hele tour

Stoofpeertjes

In Leidsche Rijn zijn er een aantal plekken waar je peren en appels kan plukken. Met de ladder zijn Ravi en Paul een paar weken geleden gaan plukken. Thuis aangekomen bleken het stoofpeertjes te zijn. Ik heb ook van Dieuwke een paar kilo gekregen.

Wat hebben we gemaakt:
– Stoofperen the classic
– Stoofpeertjes tarte-tatin
– Stoofpeertjesjam

Stoofperen: schil ze van de buitenkant, maar hak ze niet in stukken. Wijn en water tot ze onder staan, kaneelstokje, steranijs, laurier, een paar scheppen suiker en koken maar. 45min-1u30 koken tot ze zacht zijn

Stoofpeertjes tarte-tatin: Oven voorverwarmen op hetelucht 170gr. Doe bakpapier in een taartvorm, schenk karamelstroop op de bodem, leg de (al een beetje) gestoofde peertjes gesneden in een mooi vormpje. Maak een kruimeldeeg van 100g boter, 200g bloem en 75 suiker, en druk goed aan over de peertjes. 40min in de oven. 30 min afkoelen en omdraaien. TADAAAA

Stoofpeertjesjam:
800 gr schoongemaakte stoofpeertjes (in kleine stukjes)
1 citroen (rasp en sap)
500ml gluhwein
Scheut Port

– Kort koken, nachtje laten staan
– Dan de volgende dag opkoken met nog 2-3 glazen water tot de peertjes een beetje zacht zijn, misschien nog wat water toevoegen.
– Dan 1500gr geleisuiker toevoegen 4min koken, en dan in schone potten.

Appels plukken – wat doe je met appels uit de tuin (van een ander)

Dit jaar maakten wij:

Sap
Appelstroop
Compote
Appeltaart
Appelnotenjam
Appelazijn (moeten nog even zien of het is gelukt)

Appelsap: Dit maken we ter plekke, ik heb nog niet een goede manier bedacht om het in flessen te doen. Misschien iets voor volgend jaar. Dus sap om niet te bewaren, maar gewoon om op te drinken. Appels door de sapcentrifuge en klaar. Daar komt heel veel restafval van, en van alle restjes maakt Paul dan weer appelstroop, net als van alle restjes van de compote enz.

Appelstroop: maakt Paul, en daar heb ik me ook niet mee bezig gehouden. Hij doet geloof ik alle restjes in een grote pan, ook valappels en dingen die er niet meer uit zien, ook restjes van oud geworden rozijnen, gedroogde pruimen en vijgen vinden hun weg in deze enorme pan met troep. Laagje water erin, heel lang pruttelen en staan, dan door een grote zeefdoek, uit laten lekken, in laten koken (ik weet niet eens of het met suiker is) tot het dik is. Volgend jaar zal ik beter opletten, ik beloof het.

Compote: Appels schillen, en in stukjes, in een laagje water, met lekker veel kaneel en wachten tot het zacht is. Voor moes, even met de blender er doorheen. Voor de zoetekauwen onder ons, ook even een lepel suiker erbij

Appeltaart: Achter op de doos van een appeltaartmix van de supermarkt, met extra deeg is ook lekker. Eerder had ik het beste recept, maar ik weet niet meer waar ik die heb gelaten… (tips zijn welkom)

Appelnotenjam: 1000gr geschilde en geraspte appels, 250gr basterdsuiker, 1000gr geleisuiker, 250gr gehakte walnoten, 1 el koek/speculaaskruiden:
– meng de geraspte appels met alle suiker en kruiden
– breng roerend aan de kook
– kook 4 min (zoals op de verpakking van de geleisuiker)
– voeg de walnoten toe, en roer goed
– vul de schone potjes, en zet ze ondersteboven (ik wil dus nu een grote trechter)

Appelazijn: we hebben alle restjes appelschillen en klokhuizen in water gezet, zodat het goed onder staat, en dan moet het binnenkort appelazijn zijn geworden.

Onze potjes zijn dus ook de hele tijd op, dus als je er een, of meer hebt, heel graag en dan het liefst een beetje jampotjesformaat, maar op dit moment zijn we met alles blij.

Meer wildplukavontuur: Kastanjeboleten

Internet vertelde me dat ik als ik een echte paddenstoelenplukker wilde zijn dat ik een papieren zak of een mandje moest hebben. (ik ben nog geen pro)

Na de wandeling van zondag kwam ik thuis met een rugzak vol met kastanjes en een klein zakje vol met kastanjeboleten. Nu ben ik niet echt een kenner wat betreft paddenstoelen, dus ik was wat zenuwachtig. Het hielp niet dat Mike zei dat er dit jaar al 32 mensen zijn overleden aan het eten van paddenstoelen die giftig bleken. Na wat informatie over boleten te hebben opgezocht (ik was al zover dat dit wat ik had geplukt geen eekhoorntjesbrood was, maar een andere boleet) op deze website: Natuurpunt.be was ik al iets zekerder van mijn zaak en ben gaan koken. Het zag er mooi uit, en het geurde ook fijn. Nu kan dat ook komen door de tijm, knoflook en sjalotjes. Paul en ik aan tafel met een bord dampende pasta voor ons neus. We kijken elkaar aan en vinden het toch nog wel een beetje spannend. Wat nou als het toch niet goed gaat. (als dit mijn laatste blogpost is, dan weet je wat er is gebeurd, en ik heb een mooi leven gehad, rouw niet om mij, maar vier feest, en maak een duizenddagenproject. Doei)

Ik heb toch nog even gegoogled:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_giftige_paddenstoelen
https://livis.nl/nieuws/pas-op-voor-deze-5-dodelijke-paddenstoelen

Ik wil nu eigenlijk graag een keer met een gids mee, die me gewoon uit ervaring kan vertellen welke paddenstoelen je wel kunt eten, en welke je toch het beste kunt overslaan.

Of misschien wordt het wel tijd voor dit boekje: Eetbare Paddenstoelen

Apenheul – Apeldoorn

Ter voorbereiding op een bezoek aan de Apenheul kun je de Apentest doen.

Vandaag zijn we een dagje naar de Apenheul gegaan. Mijn schoonouders hebben hun kinderen en hun aanhang uitgenodigd. (8 volwassenen, 7 kinderen) Aan het begin van de dag werd de bolderkar volgeladen met lunchpakketjes, en die hebben we kort na de entree genuttigd. We hebben toevallig een plekje uitgekozen onder een afdak, en dat bleken we nodig te hebben. Het heeft de hele dag gemiezerd, maar toen wij onder het doek zaten regende het behoorlijk. (Overigens op de weg naar huis in de auto brak de zon door, zul je net zien, hehe)

Mijn lunchpakketje van m’n schoonouders gekregen

Mijn schoonouders zijn het toppunt van zorgzaamheid. Alles was tot in de puntjes geregeld. Drie vegetarische bolletjes voor mij, een koek, een witte eierkoek die naar lange vingers smaakte, 120gr snoep (iedereen had precies evenveel, had mijn schoonvader afgemeten) een appel, een flesje sinaasappelsap en een flesje water.

Kort na de ingang (waar je jezelf moet voorzien van aapvrije tassen, tassen met een rits) kom je bij de doodshoofdaapjes. Er waren er drie binnen handbereik, en er stonden ongeveer 100 mensen naar te kijken!! Ik was 3 minuten na binnenkomst al overprikkeld. Een paar uitspraken van mensen om ons heen: “Nee, vandaag geen iPad, Finn”
“Hehe, kijk dat is een mannetjesaap…”
“Eh, meneer, je mag hier niet eten…”
“Kijk, opa eet gewoon door”
“Oh, nu heeft dat aapje mijn pakje zakdoekjes”

In de loop van de dag werd het rustiger, en heb ik genoten van de Orang Oetans, de verschillende maki’s die scholen voor de regen, de bonobo’s en de gorilla’s. Ook het verhaal bij de Orang Oetans vond ik interessant. Ze zijn zo sterk dat ze de bouten in de houten palen moesten vastlassen, omdat anders de apen met hun handen de bouten opschroefden. Ook werd er verteld dat de Apenheul in samenwerking met de Universiteit Utrecht (of in ieder geval iets in Utrecht) een soort van Tinder bij apen deed, om zo het fokprogramma van deze apen te verbeteren. Fascinerend.