Astrid Joanna

Vannacht een goede nacht gehad! We lagen er om half 10 in en ik ben volgens mij gelijk in slaap gevallen. We hoorden nog wel geritsel en een uil schreeuwen in het bos.

‘s Morgens kregen we van Chris een kopje koffie, hoewel Paul al klaar zat om zelf koffie te zetten. Hond Max zat nog even te bedelen.

We gaan uiteindelijk pas om half 11 weg. 18 km voor de boeg. Na 4 km was er al tijd voor koffie. Het koekje hebben we bewaard voor later, het plakje cake (we kregen dubbel) hebben we wel gelijk opgegeten.

We lopen door bos en door veld, we hebben goede gesprekken en het is zalig weer! (Om op z’n Vlaams te spreken)

We komen bij Den Herberg, onze tweede stopplaats. Wederom 5km voor het einde nemen we al een alcoholische versnapering.

We zien nog een oud klooster waar we een geocache vinden.

We lopen ineens over een veld met paarse heide en er vliegen drie kwartels op! Heel gaaf. We belanden op de camping, de zeven geitjes, waar ze negen geitjes hebben. Twee miniminimini… We zetten onze tent op, douchen, en koken een prutje, tortellini met rode saus en een paprika, vooraf worteltjes en een half eitje met salie (gevonden in de tuin van de conciërge van de camping).

Vandaag zijn we met de trein naar station Noorderkempen gegaan om vanaf daar de GR5 weer op te pikken. De vorige etappe was in april, met Pasen, dus het mocht wel weer. We gaan 5 etappes lopen.

We lopen door het dorp Brecht wat al bekend terrein is. De vorige x was hier een groots dorpsfeest aan de hand. Nu was er in Brecht niets te beleven. Snel liepen we het dorpje uit, en liepen we in het bos. Eigenlijk ging het allemaal heel snel. Er stond ook maar 15km op de teller (wordt altijd meer, uiteindelijk bijna 18 gelopen). We liepen door wat open landschap en afgewisseld met bos. Toen zei Paul ineens: “zag je dat?” Een reetje schoot het bospad over. We liepen wat rustiger verder, gingen nog op zoek naar pootafdrukken, vroegen ons af wat de wolvenstand in België is en hadden ineens een stare-down met het reetje. Wat verder in het bos, maar hij keek ons LANG aan!

We vervolgden onze weg naar de abdij en café van Westmalle, waar we een proeverijtje deden.

Omdat we deze vijf dagen gaan kamperen, is het belangrijk om dingen van weinig gewicht mee te nemen. We hebben samen op een avond alles gewogen. Van onderbroeken tot pennen, van slaapzak tot bestek. We zijn nu echte pro’s aan het worden. Omdat er natuurlijk vermaak mee moet, is het etui-tje met kaarten en dobbelstenen (110gr) vervangen door alleen een doosje minidobbelstenen (5gr). Mijn bulletjournal en etui wogen 610 gr. Nu neem ik alleen een notitieboekje en een pen mee van 35 gram. Al met al zorgt het er voor dat ik nu een tas (zonder eten of drinken) van 7 kilo heb. Paul draagt de tent en het kooksetje, ik heb EHBO en zonnebrand.

Vannacht slapen we in de tuin bij mensen. We kamperen in de tuin. De website Welcometomygarden zorgt daarvoor. Het is een soort Couchsurfing voor mensen met een tent.

Er is een composttoilet achter in de tuin en we hebben op zonne-energie midden op het terras gedoucht. Ze deden even de gordijnen dicht zodat we wat privacy hebben. Dit ging wel even buiten onze comfortzone, maar was heerlijk nadat we gedoucht hadden.

Als klap op de vuurpijl kregen we ook nog wafels. En hun hond ging naast ons zitten om te smeken of hij ook wat mocht. Het Belgiëkwartet is dus al bijna compleet!

Na een heerlijk ontbijt (helaas niet echt pasig) vertrokken we richting Hoogstraten. Na etappe 9 van 24km (en nog twee naar het station in Utrecht) was mijn heup niet helemaal eens met nog een dag wandelen. Met een beetje hulp van een roze snoepje en wat zonnestralen ging het eigenlijk best goed!

Ik had via knooppunten op de website van België Wandelknooppunt.be een mooie kaart gemaakt over zoveel mogelijk onverharde wegen. Het was mooi bosrijk, maar ook wel wat drassig hier en daar. Niet zo erg als etappe 9. De knooppunten hier zijn trouwens veel zichtbaarder dan in Nederland, dat is fijn.

17 km later kwamen we in Hoogstraten en en toen begon het te zeiken van de regen. We hebben een simpele maaltijd gegeten in een lokale bistro. Hoogstraten is een nogal villa-rijk gebeuren, dus een café waar we met onze moddervoeten naar binnen mochten was wat lastig te vinden. De donsjackies, de beige broeken en kekke schoentjes vliegen hier om de oren (onder de paraplu)

We hebben een meerjarenplan. We wandelen naar Griekenland. We zijn in augustus 2023 begonnen en zijn dit paasweekend bezig met Etappe 9-10-11. Gisteren vertrokken we op een druilerige dag vanuit Gilze Rijen station richting de grens van België.

Op de planning staat 23km. We bedenken dat het waarschijnlijk 25 gaat worden. We zorgen voor elke 5km of 1uur dat we wat eten of drinken. In Bavel komen we een restaurantje tegen, dit is pas op 10km. Ons streven is eigenlijk pas iets te nuttigen als we over de helft zijn. Dat zijn we nog lang niet. Na ongeveer 11km begint mijn heup pijn te doen. Beetje irritant aangezien we er nog 12 moeten!

We lopen gelukkig niet de hele tijd door de regen. Wel zijn de paden wat zompig. Bij een plek had ik een stok nodig om overeind te blijven!

Hier bij de grens loopt ook het oude smokkelaarspad tussen België en Nederland. Hier werd vroeger suiker, zout en boter gesmokkeld.

De laatste kilometer werden we vergezeld door een waterig zonnetje.

Bij de B&B aangekomen kregen we een drankje van de host. Een praatgrage Brabander die ons later naar een restaurant in de buurt bracht. Mooi meegenomen!

Mjeels Pierke: ik kon deze naam niet onthouden dus voor mij was het Meerlie de Peerlie! Het verhaal bij de bed & breakfast was een heel verhaal over een grote wormen.